Het verending – slot

 

Schermafbeelding 2018-11-30 om 06.50.00

Het is bijna klaar, dat scheiden. We zetten belangrijke stappen erin. En dan zijn we toch echt uit elkaar. Het is alsof ik boven op een berg sta. Een fokking pittige klim, trouwens. En dat voor iemand met hoogtevrees. Wat eigenlijk synoniem is voor scheidingsvrees. Ongegrond, blijkt. Alles is relatief

Er waren allerlei foute redenen geweest om toch bij elkaar te blijven. Omdat het zo ‘hoort’ en we opgevoed zijn met ‘je gaat niet uit elkaar’ – dat is geen reden om bij elkaar te blijven. Tot de dood ons scheidt… ik vind dat allang niet meer, zoals ik eerder al eens blogde. (Het verending afl. 4 – tot de dood ons scheidt )

Bij elkaar blijven voor de kinderen – nee! Natuurlijk had ik ze dit willen besparen, maar ze zijn er niet dood aan gegaan en het leven is niet altijd maakbaar. Daarbij: welke les en ‘burden‘ hadden we ze gegeven als we bij elkaar waren gebleven voor hen? Je leert ze dan dat je niet bewust voor een ander pad mag kiezen en daarbij belast je ze met dewetenschap dat je ouders voor jou bij elkaar bleven en niet het leven leiden dat ze eigenlijk willen leiden. Als een van mijn kinderen later ooit naar me toe komt en zegt niet langer gelukkig te zijn, hoop ik dat ik vooral zal zeggen: ga uit elkaar – en doe dat op een goede manier – wantje hebt maar een leven en blijf dan alsjeblieft niet als je dat niet voor de enige echte goede reden doet. Als er liefde is maar niet genoeg meer, dan is het klaar.

Bij elkaar blijven uit schuldgevoel of omdat je de ander geen pijn wilt doen – ook dat vind ik niet  gezond. Ik dacht het wel een poos: dan werken we er nog maar aan en gaat hij vanzelf zien hoe leuk wij zijn. Dus wilde ik therapie. Na een paar weken was dat opeens klaar. Werken eraan was hooguit levensverlengend geweest, met alle bijwerkingen van dien – niet levensreddend. En achteraf had je je kunnen afvragen of het levensverlengende niet ten koste was gegaan van de kwaliteit van liefde. De houdbaarheidsdatum was bereikt.

Liefde is ook dat je jezelf een partner gunt die enorm gelukkig van jou wordt. Blijven uit angst de ander pijn te doen, betekent jezelf pijn doen en er hangt iets van martelaarschap aan,  want je moet van alles onderdrukken. Onderhuids was die pijn allang voelbaar, ook bij mij.

Er was volgens mij maar een goede reden om bij elkaar te zijn gebleven; als je volmondig tegen elkaar kunt zeggen ‘bij jou wil ik de rest van mijn leven blijven omdat ik gelukkiger met jou ben dan zonder jou en we precies het leven leiden dat ik wil leiden, in verbinding en passie voor het leven en elkaar.’ En als een van beide dat niet meer kan zeggen, dan mag je die persoon daarin niet gevangen houden. Voortschrijdend inzicht en waardevolle lessen.

Het scheiden was daarmee niet het ergste dat me overkwam. De wijze waarop – dat is een heel ander verhaal geworden. Een boek. Ik kon niet anders dan erover schrijven in de hoop dat anderen ervan leren – dat je niet eindeloos moet rekken, maar recht voor je keuze moet gaan staan en de ander daarin moet helpen en elkaar dan, in de liefde die er nog wel is, los kunt laten. Dat had voor iedereen beter geweest.

‘Dit pad heb je gelopen omdat het je vrij heeft gemaakt voor iets dat mooier is,’ zei een vrouw die ik raadpleegde afgelopen week tegen me. Dat vind ik een prachtige insteek. Ik geloof nog steeds ‘the best is yet to come’ en in de liefde. ‘Het duurde wel te lang,’ antwoordde ik. Tijd die je niet meer terugkrijgt. Tijd die ik niet meer terug krijg door er nog heel lang bij stil te staan. Ik ga niet de antwoorden vinden die ik nog zocht.

En dus sta ik boven op de berg die ik opgeklommen ben. Fokking zware klim, met tijd en wijle, en wat struikelde ik soms. Ik moest me met regelmaat ook even zekeren en op adem komen. Maar wow, wat een uitzicht. Wijds en een mooie, prachtige horizon.

Verdriet was dat ding met veren. Dat bolletje pluis. Ik schud ze uit nu, ik ontvouw ze en ben klaar om te vliegen naar die horizon.

Schermafbeelding 2018-11-30 om 06.47.07

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s