Het verending afl 5 – Voor het eerst…

Ik had er totaal niet over nagedacht. Jurkje aan, cadeautje mee en naar een feestje van een vriendin. Gezellig! En dat was het ook. Tot het halverwege doordrong dat ik de enige ‘niet-stel-persoon’ was. Want de enige andere vrouw die ook alleen was gekomen, had trouwplannen, alleen kon hij er vanavond niet bij zijn. En dat ik tussen allemaal stellen zat waar we voorheen samen tussen zaten. Nu zat ik er alleen, mijn verhaal te doen tegen zijn vrienden.

En die kwam even binnen. Niet omdat ik daar alleen zat maar omdat ik opeens niemand had om even tegen te lachen, even een gefluisterde opmerking tegen te maken of een hand op te leggen. Voor het eerst alleen op een feestje. ‘Wat knap dat je er dan bent!’ zei iemand. Tot dat moment had ik er gewoon niet bij stilgestaan. Er waren vroeger zoveel dingen die ik alleen deed. Ouderavonden. Filmclubje. Hij ging vaker zonder mij op stap. Naar de stad, naar sportwedstrijden. Maar naar feestjes gingen we samen.

Volgende week komt er weer een eerste keer. Voor het eerst alleen op reis, alleen op vakantie. Alleen op een hotelkamer en alleen op het strand op Bali. Ik zal vooral mijn kinderen missen, weet ik, want ik ben ook nog nooit zo lang zonder hen weggeweest.

Het zijn stappen op een nieuw pad, dat hopelijk geplaveid blijft met feestjes, liefde, gelach, reizen en leuke dingen. En alleen op vakantie gaan zal – voor een keer – ook bevrijdend zijn. Doen wat ik wil, wanneer ik wil. Slapen, shoppen, zwemmen, wandelen, uit eten, met een boek in bed liggen. Met een cocktail in mijn handen kijken naar de zonsondergang en proosten op de toekomst. En voor het eerst moet ik misschien ook zelf ongedierte wegjagen. OMG…. 🙂 #YesICansunset-bali

 

 

Het verending afl 3: The summer of our discontent

Vandaag beginnen de scholen weer. ‘Ik kan niet wachten!’ verzuchten mijn pubers en ze kijken er inderdaad bij alsof ze er vannacht al met slaapzak voor de deur hadden willen liggen.’Eindelijk weer iets dat normaal is!’

Dat is niet zo gek, na deze krankzinnige zomer – die ik maar vrij naar Steinbeck The Summer of Our Discontent noem. Ik had mijn kinderen veel liever the summer of our disco-tent gegund – maar oké. Eindelijk iets dat weer normaal is. Maar niets is nog normaal. Alles is anders aan deze eerste schooldag. Ten eerste woont hun vader hier niet meer. En ook hun oudste broer is op kamers gegaan. En de kater is gehemeld. Onze middelste kat zit al weken Continue reading

Het verending afl 2 : Hoe gaat het met je?

Logisch. De meest gestelde vraag van omstanders op het ‘uit-elkaar-gaan’ is ‘Hoe gaat het met je?’ Een vraag die eigenlijk niet eenduidig te beantwoorden is. ‘Goed,’ zeggen zou geen recht doen aan dit heftige proces. ‘Slecht,’ ook niet, alhoewel het natuurlijk geen feest is. ‘Gaat wel. De ene keer beter dan de andere.’ Waar het eigenlijk op neer komt is dat er geen eenduidig antwoord is. Dat er van alles is.

Er zijn momenten van Continue reading