Tot het leven ons scheidt

schermafbeelding 2019-01-06 om 11.03.10

Ja, ik wil… en waarom ik scheiden niet langer als falen zie.

Ja, ik wil. Met die woorden besloot ik destijds mijn leven te verbinden aan dat van mijn man. En dat voor de rest van altijd. Tot de dood ons scheidt. Heel romantisch.  De trouwjurk, het pak, de ringen, de taart, het koophuis, de kinderen die daarna volgden, de reizen die we maakten, het gezinsleven dat we hadden, de plannen voor de rest van altijd. De midlifecrisis.

Na 23 jaar huwelijk, gingen we uit elkaar, op een weinig romantische of goede manier want zonder dat ik het wist, was er een derde partij in ons huwelijk: de midlifecrisis. En terwijl ik wanhopig probeerde te vatten wat er allemaal gebeurde, waarom ik mezelf opeens alleen met de kinderen trof, begon ik te schrijven. Dat is nu eenmaal mijn verwerkingsmechanisme. Vroeger of later schrijf ik over wat ik voel en meemaak, in alles.  Ik ordende gedachten en gevoelens door ze voor me te zien verschijnen op papier. Dagboeken vol.

Er komt over tien dagen  een boek uit voort dat in de winkels zal liggen.

Software

In het schrijfproces, onderzocht ik ook vooral hoe ik zelf dacht over relaties, scheiden, trouw. En mijn ideeën kantelden. Ik ging anders denken over hoelang een relatie mag  –en volgens mijn beleving toen moest – duren, over scheiden,  over (on)trouw, over hoe goed uit elkaar te gaan en waarom het zo lastig is voor de meeste mensen om het einde van een relatie goed te accepteren. Ik was er daar zeker een van. Ik wilde namelijk niet scheiden. Liever de boel zo kwaad en goed als het kon bij elkaar houden, met behulp van relatietherapie, time-out en wat al niet, dan accepteren dat een van ons niet meer zo door wilde. Toegegeven: een scheiding door midlifecrisis is wel degelijk anders dan een scheiding door ‘we bieden elkaar niet meer wat we zoeken’.  Ik had liever de laatste scheiding gehad dan de eerste. Maar de uitkomst is hetzelfde: een scheiding.

Ik ontdekte dat mijn ideeën over het huwelijk mede gevormd waren door de generatie boven me. Mijn ouders kwamen uit een generatie waarin scheiden nog steeds als falen werd gezien. Als er al mensen in de omgeving uit elkaar gingen, werd daar altijd wel een oordeel aan vastgezet: tja, wat wil je ook, hij is een vreemdganger/zij is een zeur/dit zag je al op de dag van hun huwelijk aankomen, tsss.

Afkeuring. En die software – het afkeuren van scheiden – zat in mijn hoofd. Ik moest in die twee jaar dus ook de software herschrijven en opnieuw installeren. Noem het een cruciale update. Scheiden is geen falen.

Mensen groeien. Het leven gebeurt. Aangezien we niet  ‘joint at the hip’ waren, groeiden we ook een andere kant uit. Ik wil andere dingen uit het leven halen dan hij. Daar zit geen oordeel aan, maar als we ‘ja, ik wil’ zeggen, realiseren we ons misschien te weinig dat we ook uit elkaar kunnen groeien door het leven. Doordat we iemand anders tegenkomen die beter bij ons past, of andere behoeftes krijgen, of andere toekomstdromen hebben. Ergens las ik dat de meeste mensen drie echte liefdes zullen kennen. De jeugdliefde waarmee iets ontdekt wordt, de liefde waarmee het gezin wordt gesticht en die je leert over het leven en de derde liefde om oud mee te worden, die naast je loopt terwijl jij je ontwikkelt en die je leert over echte liefde. Soms vind je alles in een en dezelfde persoon, maar in deze maatschappij en tijd is dat vaker bij verschillende personen en soms zelfs in zich herhalende cycli. We worden immers alsmaar ouder en hoe groot is de kans dat je steeds langere tijd echt bij elkaar zult passen? Het is geweldig als het wel gebeurt – en het is net zo geweldig als je wel drie liefdes leert kennen en dankbaar kunt zijn voor de andere twee, die je klaar maakten voor die derde liefde.

Daarnaast behoorde ik ook tot de mensen die vonden dat een matige oké-relatie goed genoeg moest zijn. Want ach, ieder huisje had een kruisje en in een volgende relatie, liepen we natuurlijk net zo hard vast als in deze, dacht ik. We begonnen als een fantastische relatie en ergens in het leven was het oké geworden. Was ik zo weinig ambitieus dat ik oké goed genoeg vond? En tussen hem en mij was het de laatste jaren oké. Hij vond het in zijn midlifecrisis net wat minder oké dan ik nog. Dan kun je drie dingen doen: er heel hard aan werken in de hoop dat het weer geweldig wordt,  accepteren dat het nooit meer dan oké zal zijn en je geweldige momenten dan maar buiten dat huwelijk te gaan zoeken door iets met anderen te beginnen, veel van huis weg te zijn of  je kiest voor uit elkaar gaan. Maar wat je ook doet: het is altijd een keuze.

Het was allemaal software in mijn hoofd. Je blijft in een relatie die ooit geweldig was, tot de dood je scheidt want ooit sprak je die woorden uit, ‘Ja, ik wil’ en zette je een handtekening.

Keuze

Ik leerde in die twee jaar  anders denken en kijken. Dat betekent niet dat het geen pijn deed, dat ik niet eerst instortte en enorm veel verdriet had en heel lang wenste dat het anders zou zijn gelopen, dat ik aanvankelijk niet krampachtig probeerde vast te houden wat ik nog kon, om het tenslotte toch los te moeten laten. En te kunnen laten. Daar schreef ik over.

schermafbeelding 2019-01-06 om 11.01.01

 

Het betekent ook niet dat ik pleit voor massale scheidingen, integendeel, maar ik zie wel veel huwelijken gebaseerd op verouderde software. Op het krampachtige vasthouden, niet omdat er een bloeiende liefde is maar omdat een schouderophalend ‘oké’ genoeg is of om allerlei praktische redenen. Het huwelijk als een zakelijke overeenkomst.En gelukkig ken ik ook genoeg mensen die nog steeds iedere dag volmondig voor elkaar kiezen in de liefde, die na dertig jaar elkaar nog steeds verliefd aankijken en uren kunnen praten met elkaar, die passie delen, en elkaar daarbij vooral willen aanraken, die tegen elkaar aan in slaap vallen, iedere nacht, al hun leven lang. Dat willen we allemaal, het eeuwig brandend vuurtje voor elkaar.

Maar als het er niet is, is scheiden ook een keuze die je mag maken. Dat leerde ik de afgelopen twee jaar.  Scheiden is niet perse een keuze tegen de ander. Het is een keuze voor jezelf. Ik zou nu, als ik nog trouwgeloften zou afleggen, niet zeggen ‘tot de dood ons scheidt’ maar ‘tot het leven ons scheidt.’

Dat klinkt trouwens al een stuk romantischer dan het woordje dood. Scheiden is geen falen, mits je op een goede wijze en respectvol uit elkaar gaat.schermafbeelding 2019-01-06 om 11.12.03Het is maar een scheiding ligt vanaf 17 januari in de winkels.

 

 

 

 

 

 

 

One thought on “Tot het leven ons scheidt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s