Het verending afl. 4 – tot de dood ons scheidt

picturepeopleoldphotography-ec930eceac65068a5fe834f70eeec1b1_h

 

Er lijkt een ware hausse om me heen van mensen die uit elkaar gaan. A sign of the times. Of misschien zie ik het nu beter en wilde ik het eerst niet zien omdat het bedreigend zou zijn (o, jee, dat kan mij dus ook gebeuren… snel wegkijken!). En misschien kiezen mensen gewoon eerder voor hun eigen geluk nu.

Hoe dan ook, allemaal beloofden we ooit ‘tot de dood ons scheidt’. En hoe langer ik daar over nadenk, hoe vreemder dat klinkt. Tot de dood ons scheidt. In goede en slechte tijden.

Er zit een dreiging in. Het is een ‘Wat er ook gebeurt, we moeten wel bij elkaar blijven – ook al houden we niet meer van elkaar of maken we elkaar niet meer wederzijds (!) gelukkig en ook al wil ik/jij eigenlijk weg.’ Dat werkte wellicht toen de levensverwachting gemiddeld zestig was of zo. Als je dan rond je vijftigste naar de m/v naast je keek en dacht ‘Pfff…’ dan volgde daarop wellicht snel de gedachte ‘…maar die paar jaar zing ik ook nog wel uit dan. Was ik maar eerder weggegaan, maar daar is het nu te laat voor.’

Alleen – we worden nu gemiddeld 80 jaar oud en tegen de tijd dat wij 65 zijn, is dat vast alweer naar boven bijgesteld. Ikzelf wil vrolijk 90 worden maar dat terzijde. En als je dan op je 50ste naar de m/v naast je kijkt en denkt ‘Pfff…’ dan denk je daarna: dat houd ik misschien geen 30 jaar meer vol. Zoiets. Ik hoor ook van de mensen om me heen die in dit proces van uit elkaar gaan zitten, dat de generatie boven hen (ouders) het er vaak enorm moeilijk mee hebben. Scheiden, dat deed je niet in hun tijd. Je bleef daadwerkelijk bij elkaar tot de dood je scheidde. Soms liefdevol. Vaker kiftend, ruziënd en wellicht ook vreemdgaand, maar je bleef want ooit had je dat ergens uitgesproken, die woorden, en dus bleef je maar. Scheiden was geen optie.

Mijn dochter vertelde me een anekdote. Een beroemd – en gescheiden – Hollywood stel zat samen in een Amerikaanse talkshow. De gastheer vraagt of ze er het niet afschuwelijk vinden, dat hun huwelijk mislukt is? Mislukt? vroegen beiden. Het was juist heel goed gelukt, en toen de koek op was, gingen ze prima uit elkaar. Niks mislukking.

Natuurlijk wilde ik dat ook geloven, toen ik trouwde. Tot de dood ons scheidt. Zo romantisch! Hoe langer ik daar over nadenk, hoe meer ik vind dat zo’n belofte raar is. Irreëel. Ja, er zullen mensen zijn die hun leven lang bij elkaar blijven, die verliefd blijven en iedere keer als ze hun partner zien, een warm gevoel van binnen krijgen. Die weten dat ze veilig en geborgen zijn bij elkaar en dat er een grenzeloos vertrouwen in de ander is, die blijven groeien door en voor elkaar. (En oké, er is nog een categorie die trouwt tot de dood hen scheidt: golddiggers (m/v), maar geld is een slechte raadgever.)

Inmiddels leer ik ook dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. De ander kan je gelukkig – of juist ongelukkig – maken, maar je hebt keuzes daarin. Als iets je niet meer gelukkig maakt, kun je ervoor kiezen weg te gaan, je geluk opnieuw te vinden. Je bent het wellicht zelfs aan jezelf verplicht, want er is maar een leven en een jij.

Misschien moeten we de geloften gewoon hereiken. ‘Tot de liefde voorbij is.’ Want als die eeuwig duurt, is het ook tot de dood en dat is prima. En recent onderzoek door Stephen Levitt onder 12.000 (!) mensen heeft aangetoond dat  we te moeilijk doen over dit soort beslissingen. Dus doormodderen in je relatie of baan? Bij dat soort belangrijke beslissingen moet je volgens Levitt kiezen voor verandering: dus scheiden of een nieuwe baan. Daar wordt je gelukkig van, zegt het onderzoek.

Toch blijf ik romantisch. Ik trouwde nu eenmaal niet om te scheiden maar omdat ik geloofde in ons. Ik wil het nog steeds: eeuwige liefde. Ooit hoop ik het toch nog een keer goed mee te maken: een aanzoek, een gelofte. Een man bij wie ik toch weer zal denken: tot de dood ons scheidt. En dan schrijf ik mijn eigen gelofte, geen standaard gelofte die de wet mij aanreikt, maar mijn eigen woorden. Tot de liefde over is. En hopelijk is dat dan nooit (a girl’s gotta have dreams!).

 

 

 

 

One thought on “Het verending afl. 4 – tot de dood ons scheidt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s