Ik twijfelde over dit blog…

Maar ja. Als je een YA-boek uitbrengt over een aanranding of verkrachting, over consent, een boek waarvan je hoopt dat het zinvolle gesprekken oplevert in klassen, dan moet je misschien met de billen bloot. No pun intended.

Laat ik voorop stellen dat ik er geen last meer van heb. Het ligt achter me. En het was geen verkrachting, maar een aanranding. Ik was veertien en dobberde in de Griekse zee. Ik had al lang geen kinderlichaam meer. Veertien en nieuwsgierig en me bewust van de blikken die mannen op me wierpen als ik ergens liep. Mijn ouders zaten op het strand en ik was met het luchtbed het water ingelopen.

En daar was ik een flink stuk van de kust afgedreven, tot er bijna niemand meer om me heen was. Op die ene man na, die me achterna gezwommen was, blijkbaar.

Ik was een goede zwemmer, zat in een zwemteam in Indonesië. De man zei in het Engels dat ik best ver van het strand was en dat hij moe was, mocht hij even naast me liggen? Met verdubbelde hartslag liet ik me in het water zakken en ging ik, op mijn buik, overdwars op het luchtbed. Ik begon terug naar het strand te zwemmen. De man kwam achter me zwemmen en greep mijn enkels. Hij maakte er zwembewegingen mee. Zei iets over hoe goed ik zwom, en ondertussen was ik volledig in paniek. Ik kon hem niet schoppen, lag op mijn buik en het enige dat ik kon denken was dat hij me zo onder water kon trekken. Zijn hand gleed omhoog. Hij voelde. En ik trapte als een waanzinnige naar de kust. Bang. Boos – op mezelf. Waarom was ik afgedreven? Niet in de buurt van andere zwemmers gebleven?

Hij liet los en begon zalvend te praten. Over zijn zoontje op het strand. Hij ging naast me liggen op het luchtbed, ook overdwars. ‘See, I help you…’

En toen ik eenmaal, misselijk en met trillende benen, het strand opliep, naar mijn ouders, kwam hij achter me aan. Liep naar mijn ouders en ging naast hen zitten. Ik trok een handdoek om mezelf heen en durfde niet tegen mijn ouders te vertellen dat hij aan me had gezeten. Ze zouden me vast nooit geloven, hij was immers zo aardig tegen hen.

Toen we een uur later het strand afliepen en ik zeker wist dat we ver genoeg van hem waren, fluisterde ik het. Dat hij tussen mijn benen had gezeten. Dat ik niets had durven doen omdat we op zee waren en hij met zijn andere hand mijn enkel vasthield en me zo onder water had kunnen trekken. Mijn ouders wisten niet wat ze met die mededeling moesten. Misschien was het per ongeluk gebeurd? Hij was toch zo aardig? En waarom had ik dat dan niet gelijk gezegd? Ik neem het ze niet kwalijk, niet meer. Het leerde me echter wel om zelf wel alert te blijven als iemand iets zei over een ongewenste gebeurtenis.

Het is me altijd bijgebleven. Hoe bang je kunt zijn en hoe moeilijk om te vertellen wat je meegemaakt hebt. Hoe je kunt denken: was het mijn schuld?

Later, in Nederland, liep ik eens op straat toen een man zijn jas opendeed. Een cliche potloodventer. En toen ik als student op kamers woonde, moest ik een medestudent de deur uitwerken die ook niet begreep dat nee echt nee was.

Zoals ik zei: ik heb er geen last meer van. Ik sprak er met vriendinnen over, ik besloot uiteindelijk dat het niet mijn schuld was dat iemand anders zijn handen niet thuishield. Ik denk alleen wel dat er heel veel meisjes (en er zullen ook jongens zijn) die iets meemaken op dat vlak en zich afvragen of het hun schuld was. Het antwoord is simpel. Nee.

Ik kom voor lezingen vaak op middelbare scholen en soms vertelt iemand me over iets dat plaats heeft gevonden. Over opgedrongen seks en hoe het meisje in kwestie als snitch wordt gezien als ze haar mond erover open doet.

Ik hoop dat dit boek de gesprekken in de klassen op gang brengt.

2 thoughts on “Ik twijfelde over dit blog…

  1. Ik was 11 en werd vastgepakt door een groep jongens die om me heen stonden. Heb het jarenlang niet durven vertellen. Ook ik heb er geen last meer van en gelukkig heb ik nooit gedacht dat het mijn eigen schuld was. Heel goed dat je dit aan de orde brengt onder jongeren. Hoe sneller we er gewoon over kunnen praten, hoe duidelijker we met z’n allen aangeven dat dit soort gedrag onacceptabel is, hoe beter we jongeren beschermen tegen ongewenste seksuele aanrakingen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s