Voor dit businessplan zou niemand geld los krijgen…

‘Goedemiddag, ik wilde graag met u over een businessplan praten voor een project dat wij zouden willen uitvoeren.’ 

‘Dan bent u bij ons aan het goede adres! Als bank staan wij erom bekend dat we graag de mensen op weg helpen met opzetten van hun projecten. Vertel!’ 

‘Nou, het is een langlopend project. Een jaartje of 20, denk ik al gauw.’ 

‘Ah! Langlopende projecten kunnen natuurlijk risicovol zijn… Conjunctuurgevoelig. Daar bent u zich van bewust? Wij hebben het liever over drie- of vijfjarenplannen.’ 

‘Dat snap ik. Alleen dit project duurt gewoon een jaar of 20. En gaat me heel veel geld kosten.’ 

‘Zo. Aan hoeveel denken wij?’ 

‘Nou, al met al toch gauw een ton. Minimaal.’ Onrustig geschuifel op een stoel.

‘Zo, toe maar! Dat is nogal een investering! En wat denkt u dat het rendement gaat zijn?’

‘Tja, dat is lastig te zeggen. Uiterst onzeker. Het is niet zonder risico’s. Sterker nog, financieel levert het waarschijnlijk niets op. Nauwelijks.’ 

‘Dus u heeft uw oog op een langlopend project, dat ruim een ton gaat kosten en uiterst risicovol is.’ 

‘Ja. En tijdvretend. Man, het vreet tijd! Je moet er echt passie voor hebben. Al je tijd erin stoppen, het is enorm arbeidsintensief. Het is eigenlijk meer een 24/7 project, zeg maar.’ 

Diepe zucht. ‘Dus een arbeidsintensief, risicovol, duur project. Sorry. Dan kunnen wij niets voor u betekenen. Probeert u het ergens anders maar.’ 

‘Dat zeggen ze allemaal…’ 

‘Maar even uit nieuwsgierigheid, off the record, wat is dat voor krankzinnig project?! ‘

‘Kinderen krijgen…’ 

 

 

 

‘Kom naar het betoverende eiland Balie!’ Die is vast geen lid van de rotery…

 

Afbeelding

 

Al geruime tijd verwonder ik me over het feit dat zoveel bedrijven stagiaires aannemen om het werk te laten doen waar ze anders gewoon een opgeleide kracht voor zouden moeten betalen, maar dat om al dan niet relevante redenen niet willen/kunnen. Iedereen kent ze wel, de advertenties waarin er stagiaires gevraagd worden, veelal in de mediabranche. Een stage is – tijdens je opleiding – de werkplek waar je ervaring op kunt doen. Stage lopen is ontzettend belangrijk, onmisbaar in je studie. Maar het lijkt erop dat het steeds meer de plek wordt waar je onbetaalde het werk doet dat voorheen door betaalde werknemers werd gedaan. Ik ken ze wel, bedrijfjes die alleen met de hulp van de zwaar onderbetaalde stagiaires die volwaardige opdrachten moeten doen, overeind blijven. Als je alleen zo overeind kan blijven, heb je volgens mij als bedrijf geen bestaansrecht. Dan moet je concluderen dat je verdienmodel niet klopt en iets anders bedenken. 

Ik heb het hier specifiek niet over de constructie waarbij mensen met een uitkering ‘vrijwillig’ werk moeten doen dat voorheen betaald werd (soms zelfs hun eigen werk…). Nee, ik richt me hier even op de stagiair. Tijdens mijn studie commerciële economie, liep ik stage bij een groothandel, achter de klantenservice. Dat was echt stage zoals stage bedoeld was – een plan schrijven over hoe ik dacht dat de klantenservice beter zou functioneren (kom je daar als twintigjarige snotneus mensen die er al vijftien jaar of langer werken vertellen wat beter kan…), dat plan vervolgens presenteren voor de stagebegeleider en de afdelingsleider van het bedrijf, en dan kreeg je een punt. Ik kreeg een 8, maar met de punten van mijn plan werd maar minimaal iets gedaan. En dat vond ik volkomen logisch – het was tenslotte een stage, bedoeld om te snuffelen aan de werkvloer. Er werd, voor zover ik weet, bar weinig gedaan met de rapporten die mijn welwillende medestudenten voor bedrijven hadden geschreven tijdens hun stages. Het leverde niets baanbrekend op in ieder geval. En als de stage klaar was, trakteerde je op appelflappen en was iedereen blij: stagiair blij want die had werkervaring opgedaan en was het zo langzamerhand ook beu om onbetaald iedere dag acht uur lang present te zijn en rotklusjes te doen, tussen het schrijven van het rapport door en bedrijf blij, want zo’n stagiair vergt ook tijd qua begeleiding en inwerken en is na een paar maanden ook niet echt gemotiveerd meer. En een hele enkele keer mocht de stagiair na het afstuderen terugkomen om er te werken – gewoon tegen een goed beginsalaris.

Ik ken bedrijven waar de stagiair wordt uitgefoeterd als er geen volwaardig werk wordt geleverd, waar klanten alleen nog maar geholpen worden door stagiairs omdat er eenvoudigweg geen geld is voor een betaalde kracht met relevante werkervaring. Maar stagiairs moeten begeleid worden en niet gezien worden als zelfstandige werkkrachten, want dan kavel je als bedrijf je eigen kwaliteit af. Zo kun je, als tijdschrift waar betaald voor moet worden, toch niet menen dat je een kop voor een artikel helemaal verkeerd schrijft? Of wat te denken van een nieuwsbrief voor de boekenbranche, nota bene de plek waar taal belangrijk is, waarvoor een stagiair een artikel mocht schrijven (helemaal eens met het feit dat zoiets een goede stage-invulling is, overigens)? Leuk artikel geworden, alleen wat ontzettend jammer van die rare spellingsfout, die zelf de spellingschecker er nog uit had moeten krijgen? Waar is de begeleiding dan?  Ik denk dat ieder zichzelf respecterend bedrijf zich eens achter de oren moet krabben. Wil je goedkoop? Prima, dan zet je overal stagiaires in, maar dan lever je dus ook in aan uitstraling en kwaliteit. Of ben je bereid om gewoon te betalen voor expertise en zie je stagiaires voor ze zijn: studenten die werkervaring mogen opdoen in je bedrijf, maar die niet de plek in zullen nemen van een betaalde kracht? 

 

Afbeelding