Ga jij mee op schrijfretraite in Bali?

 

Eat stay write

Schrijfretraite Bali september 2019Eat, Stay, Write!

Ik ga het gewoon echt doen – een schrijfretraite organiseren op Bali voor wie eens in een heel andere omgeving wil schrijven en gecoacht wil worden! Een droom die ik al langer heb, waarmaken.

Het plan was er al langer en in de afgelopen weken, op Bali zelf, kreeg het meer vorm. Ik keek naar andere schrijfretraites, bedacht wat ik anders wil en hoe ik een eigen draai eraan kan geven.

Wat zou je van zo’n week mogen verwachten? 
Een prachtige omgeving, in een comfortabel huis, niet te ver van alles weg maar rustig genoeg om vrij te kunnen schrijven in een kleinschalige omgeving. Maximaal vier a vijf mensen per keer. In de ochtend starten met een gezamenlijk ontbijt – op Bali kun je heerlijk eten!
Daarna bespreken we wat je die dag wilt bereiken met je schrijven en waar je hulp bij wilt. Misschien wil je geen hulp en gewoon lekker in alle rust schrijven – in het huis, bij het zwembad of je trekt erop uit naar een van de vele mooie plekjes in de omgeving.
Je hebt veel vrijheid om dingen zelf in te vullen, maar kunt optioneel meedoen aan activiteiten die ik organiseer (niet teveel want je moet schrijven….). Zo zal er een dagtrip zijn naar het prachtige binnenland van Bali. In de omgeving zijn voldoende spa’s om je te laten masseren als je schrijfspieren vastzitten.

Aan het eind van de middag komen we weer bij elkaar met een verfrissend drankje en bespreken we wat je gedaan hebt. Je kunt sparren met elkaar over waar je tegenaan loopt. Misschien wil je daarna verder schrijven, misschien wil je gewoon lekker erop uit om te eten. Alles kan.
De eerste en de laatste avond eten we samen.
Na die week kun je op eigen gelegenheid verder trekken door Bali of Indonesië – of misschien is deze week juist je afsluiting van een reis door Indonesië!
Ik kan je helpen met opties uitzoeken.

Voor wie is deze retraite? 
Iedereen die graag wil schrijven maar er thuis gewoon te weinig aan toe komt . Of voor wie gewoon eens in een heel andere omgeving wil schrijven. Voor iedereen die coaching wil bij het schrijven. Net dat laatste zetje nodig heeft om wel te beginnen aan dat boek.

Of het nu gaat om een boek dat je schrijft voor publicatie of een verhaal voor jezelf, je krijgt hier desgewenst begeleiding of juist de ruimte om het in alle rust uit te werken. Met mijn ervaring als cursusbegeleider Jeugdverhalen schrijven en Schrijven Algemeen op de Schrijversvakschool, kan ik je gedurende deze week ook coachen. Met 36 titels op mijn naam – voornamelijk jeugdboeken – kan ik je zeker helpen.

Waarom Bali?
Omdat Bali een prachtige plek is! De natuur, de mensen, het dagritme – hier kom je tot jezelf. Laat je niet afschrikken door de aardbeving op het eiland Lombok – op Bali waren de schokken zeker voelbaar, maar was er nauwelijks schade. Bali is veilig.

Bali prikkelt al je zintuigen en de andere omgeving, werkt inspirerend!

Wanneer?
De retraite gaat door bij voldoende animo en zal plaatsvinden in de laatste weken van september/eerste week oktober 2019. Bij voldoende belangstelling zal er ook een tweede week zijn voor een nieuwe groep.

En nu? Wat kost het?
Ja, en nu… Ik ga een website ervoor maken. De kosten goed op een rijtje krijgen.  Dat kan nog even duren, maar wil je alvast op de hoogte gehouden worden, stuur me dan gerust een PB met je e-mail adres erin! En deel dit bericht als je mensen kent die dit ook leuk zouden vinden!

Advertisements

De aardbeving op Lombok – wat kun je doen?

De aardbeving op Lombok – wat kunnen we doen?
(for English, scroll down)
 
Vanochtend was er opnieuw een aardbeving – 6.2 op de schaal van Richter deze keer. Ik was juist aan het appen met een vrouw op Bali toen ze zei dat er weer wat te voelen was. Bali is veilig – blijf er alsjblieft niet weg, mensen! Je voelt de schokken er wel maar het is er gewoon veilig.
Lombok daarentegen… Het houdt niet op voor de arme bevolking daar! Toeristen komen de eilanden wel af – ze zijn wellicht gewond en geschrokken, maar verblijven doorgaans in resorts die goed gebouwd zijn. Daardoor zijn er, to nog toe van wat ik uit alle berichtgeving begrijp, nog geen doden gevallen onder toeristen.
 
De lokale bevolking… dat is een ander verhaal. Het aantal doden is al ruim 300 en counting. Met meer dan 2000 gewonden (en dit was voor de beving vanochtend) en 20.000 mensen die ontheemd zijn en hun huis hebben moeten ontvluchten, is dit een ramp van enorme omvang. Lombok en de eilanden Gili Trawangan, Meno en Air leven van het toerisme. De komende tijd zal daar zeker niemand komen en het zal een poos duren voor alles weer is opgebouwd. Ondertussen zijn de mensen daar hun bron van inkomsten kwijt.
 
Wie mij kent, weet dat ik me erg verbonden voel met Indonesië, waar ik heb gewoond. Ik zoek naar manieren te kunnen doneren – alleen is het lastig rechtstreeks storten op Indonesische nummers omdat je een hoog bedrag aan kosten kwijt bent. Ik heb contacten gelegd met mensen die er zelf op eigen initiatief of met behulp van kleine organisaties, rechtstreeks hulp bieden. Als ik meer weet, deel is dat hier en hoop ik dat we met z’n allen wat kunnen doen.
 
Ondertussen deel ik hier een filmpje van Lombok en een van Gili, gemaakt door mensen die er zijn.
 
Wil je meer informatie over het Indonesische Rode kruis, kijk dan hier: http://donasi.pmi.or.id/ – zij bieden hulp maar zoals ik al zei, zijn donatiekosten hoog. Ik zoek nog uit hoe dat te omzeilen.
 
Deel dit bericht gerust. Alle aandacht voor deze ramp is nodig. Dank.
 
#Lombok #Gempa #earthquake #giliTrawangan
 
 
The earthquake on Lombok – what can we do?
 
This morning there was another earthquake – 6.2 on the Richter scale this time. I was just on WhatsApp with a acqaintance in Bali, when she said that there were tremors. Bali is safe – please do not stay away from the island. You might feel the tremors there, but it is safe.
 
Lombok, on the other hand … when will it stop for the hospitable and kind people there?
Touristsmay have been injured and scared, but usually stay in resorts that are well built. As a result, to date of what I understand from all reports, there are still no casualties among tourists.
 
The locals … now that’s a different story. The number of casualties is already more than 300 and counting. With more than 2000 injured (and this was before the quake this morning) and 20,000 people displaced and having to flee their house, this is a huge disaster. Lombok and the islands of Gili Trawangan, Meno and Air live off tourism. No one will travel to these islands in the coming period and it will take a while before everything is rebuilt. In the meantime, people have lost their source of income there.
 
Those who know me, know that I am very dedicated to Indonesia because of my childhood there. I am looking for ways to donate – only it is difficult to pay directly to Indonesian numbers because you quiet a surcharge on costs. I am in contact with people who offer help directly on their own initiative or with the help of small organizations. If I know more, I’ll share it here and I hope that we can do something together.
 
Meanwhile I’ll share a video of Lombok .
 
If you want more information about the Indonesian Red Cross, check here: http://donasi.pmi.or.id/ – they offer help but as I said, donation costs are high. I am still looking for ways to circumvent that.
 
Feel free to share this message. All attention for this disaster is needed. Thanks.
 
#Lombok #Gempa #earthquake #giliTrawangan

 

 

Daten

 

Er schijnen, als ik de verhalen moet geloven, fan-tas-tische mensen op datingsites te zitten. Een overschot aan vrouwen. Als een kind in een snoepwinkel, swipen, happnen en daten mannen zich suf. Mannen die overigens gewoon leuke vrouwen hadden. Ik ken er helaas teveel – dat soort vrouwen. 

Die vrouwen moeten nu ook op zoek naar een fan-tas-tische man. Maar waar vind je die? Datingsites? Daar waar diezelfde mannen – die met de gezinsauto de straat uitreden – op zitten, terwijl zij het nakijken hadden?! Je ex tegenkomen op zo’n site is geen hoogtepunt, zeg maar. Dus liever een andere site. Ik was al eens eerder op een datingsite gegaan. Een abonnement van drie maanden. Ik maakte een profiel aan, betaalde en dacht ‘Kom maar op!’ Als hij het kon, dan ik ook!

Maar ik kon het dus niet. Pure paniek als een man liet blijken me leuk te vinden. Ik wilde gewoon leuk gevonden worden door mijn eigen partner, niet door LookingforLove69. Ik reageerde na een poos nergens meer op. Bovendien voelde ik me eigenlijk ook nog gewoon getrouwd. Er was immers geen scheiding, alleen tijd en ruimte nodig.

Chinchilla

Ik deed (date) gewoon helemaal niets meer, tot de betaalde drie maanden voorbij waren. Soms ging ik met vriendinnen – die vrouwen van hierboven- naar de kroeg. Dan keken we kritisch rond. Die is gewoon getrouwd, wisten we en die heeft net z’n vrouw verlaten zonder dat zij het zag aankomen, die gaat z’n vrouw verlaten en iedereen weet het al behalve de vrouw, die heeft een burn-out, die is al zes keer failliet gegaan, die zit in de schuldsanering, die laat z’n chinchilla in z’n bed slapen. Ja, we waren kritisch. Maar dat mag! Als je een tweede kans in de liefde krijgt, moet het goed zijn. Niet zomaar settelen voor het opnieuw settelen. Niet om alleen maar het alleen-zijn te ontvluchten. Als je niet van jezelf kunt houden als gezelschap, hoe kun je dan van een ander verwachten dat deze van je houdt als gezelschap?! En net zoals wij bagage  en een paar kinderen meezeulen, hebben deze mannen dat ook. Dat realiseerden we ons echt wel. Maar dan nog.

 

Schermafbeelding 2018-05-15 om 12.45.22

Een paar maanden geleden dacht ik: misschien moet ik het toch nog eens proberen. Na achttien maanden alleen zijn, kan het misschien wel. Niet meer omdat hij het doet, maar omdat ik mezelf liever niet alleen oud zie worden. Ik wil samen met een mooi iemand. Een andere site. Ik betaalde (deze keer maar voor een maand), maakte een zo eerlijk mogelijk profiel, zette er een paar foto’s op van de maand daarvoor, die waarop toch ook mijn lachrimpels te zien zijn, zette er gewoon mijn echte leeftijd bij. Ja, ja, ik durf. En toen ging ik zelf rondkijken op de site.

Voetmassage

Er zaten leuke mannen bij. Goede banen. Interessante levens. Eerlijk over hun voorbije relatie. Volwassen gedrag. Trotse papa’s. Voorzichtig stuurde ik af en toe een glimlach, maar liever bleef ik aan de zijlijn kijken wat er gebeurde op dat speelveld.

Overigens viel op dat de meeste mannen van mijn leeftijd gewoon op zoek waren naar een jongere versie. Ze wisten tot in detail te beschrijven hoe de vrouw eruit moest zien, en dan werd er een leeftijdswens aan gekoppeld die meestal een jaar of tien onder die van henzelf zat. Ik vond het sneu – van die mannen. Er zijn zoveel leuke vrouwen van a l l e leeftijden.

Ik kreeg allerlei berichtjes. Mannen die me vertelden hoe ze het voor zich zagen (ik heb het hier over de eerste mail, heh, mensen…): ‘Jij komt aanlopen op je hoge hakjes en dan masseer ik jouw voetjes!’

Schermafbeelding 2018-05-15 om 12.46.04

Ik bedankte vriendelijk voor de voetmassages. De mannen in kwestie waren dan vaak gekrenkt. Iets met kleine egootjes, denk ik. Er waren mannen die onmiddellijk zeiden dat mijn woonplaats geen enkele belemmering was. Echt, Groningen was mooi, maar ze pakten zo de boel in om morgen in te trekken. Dat geloof ik graag, maar niet zonder een keer een kop koffie te hebben gedronken. En op dat soort wanhoop knap ik ook af. Mannen zonder foto. (‘Het is meestal niet in mijn voordeel, als ik er een foto opzet.’ Oke, natuurlijk wil ik graag George Clooney. Ik ben zelf ook geen Julia Roberts. Alleen wil het oog ook iets en moet je wel z i e n of je iemand uberhaupt aantrekkelijk vind, meen ik.) Mannen met foto’s die zo uit het politiedossier leken te komen. Mannen die zeiden dat een vrouw vooral mooi moest zijn, intelligent maar wel weten dat de man zorg behoefde, erg gewillig in bed, trouw en en passant ook begrepen dat hij een man was die ook vrijheid wilde.

Peiler

Ik sprak niet af. Ik moet weer leren hoe dat moet. Ik las en herlas, ik overwoog, soms ontstonden er echte gesprekken. Ik vroeg mannen eerlijk hoe hun relatie beëindigd was. Een belangrijke peiler voor me. En ja; als ze hun gezin zo verlaten hebben als wij zijn, dan hoeft het voor mij niet meer. No go, zo’n man, want het zegt iets over karakter, dat zomaar weggaan bij je gezin. Daar heb ik geen zin in. ‘Ze wil me niet meer zien. Het is al vier jaar geleden! Ze is nog steeds zo verdrietig/kwaad op me…’ schreven die mannen verongelijkt. Die vrouwen snapte ik wel. Alhoewel ik over vier jaar gewoonweg gelukkig hoop te zijn. Die mannen kregen een vriendelijke standaardafwijzing. Ik maakte me er lafjes vanaf met ‘Ik heb inmiddels iemand leren kennen via deze site. Veel succes verder!’ Een leugentje om bestwil.

De meeste mannen waren gewoon wel redelijk tot goed gescheiden, nog steeds bevriend met hun ex-vrouw en spraken daar ook vol liefde en respect over. ‘Ik ga veel met de moeder van mijn kinderen om, dat moet je ook kunnen begrijpen, ze is belangrijk voor me.’ Chapeau, dacht ik dan.

 

Schermafbeelding 2018-05-15 om 12.55.46

Ik realiseerde me ook dat ik het moeilijk vond om onder het juk van de afgelopen jaren te komen. Ik was er ongemerkt een stuk kleiner door geworden, zonder het me zo te realiseren. Wie wilde mij nou?!  Was ik überhaupt wel de moeite? Dat. En ook: kan ik ooit nog vertrouwen in iemand en op mijn mensenkennis? Want daar ben ik behoorlijk de mist mee ingegaan de laatste jaren. Een mens kan zich vergissen.

Ik wil ook niet gaan voor iets dat niet helemaal klopt. Als ik nu voor liefde ga, is het weer honderd procent. En bij iemand die dat waard is. Mr. Right-this-time-for-real.

Na twee maanden op de site dacht ik opeens: ik ga er toch maar weer af. Misschien ben ik er toch nog niet klaar voor, meende ik. Eerst maar eens die scheiding geregeld zien te krijgen. Ik heb het druk met mijn schrijven, het boek over de scheiding, jeugdboeken, lezingen. Ik kwam er vaak niet aan toe de mannen gelijk te beantwoorden, wat vaak na een uur of zeven, acht al leidde tot een verontwaardigd ‘Zeg, reageer je nog?’, – waarna ik me weer in allerlei bochten wrong om diplomatiek te zeggen dat ze wellicht beter verder konden zoeken, dat ik van de site af zou gaan.  Ik wil, zolang ze nog helemaal thuis wonen, er volledig zijn voor mijn kinderen en van ze genieten, want dat doe ik. Onze band is sterker dan ooit.

 

 

Na de zomer gaat de tweede alweer op kamers. En ze verdienen een ouder die er nu voor ze is, die kookt, praat, knuffelt, luistert, moppert, ze meeneemt op reisjes. Met wie ze kunnen delen wat ze zelf voelen, denken, meemaken. Dat werkt niet als ik zelf helemaal gefocust zou zijn op een man.

In het wild

Bovendien kom ik er liever een in het wild tegen. Dat die daar is uitgezet door mensen die me kennen, is niet erg. Het alleen zijn is ook niet zo vreselijk. Er zijn avonden dat het eenzaam is – dat zijn de avonden dat ik me weer heel klein voel – en ik durf nog steeds niet alleen een kroeg in, zelfs niet als ik de plek goed ken. Dat is dan maar zo. Ik weet ook zeker dat ik weer iemand tegenkom. En anders niet. Het moet wel een aanvulling in het leven zijn, geen invulling. Ik weet ook steeds beter wat voor type man ik wil. En wat ik zeker niet meer wil.

Ik heb trouwens  besloten het om te draaien: niet dat ik niet klaar ben voor een man, meer dat die mannen niet klaar zijn voor mij. Dat klinkt een stuk fijner. Because I’m worth it (jawel, ik word eindelijk weer een beetje groter!). Ergens loopt een man die wel klaar is voor mij en die als een rots voor me gaat staan, zo iemand waar ik niet omheen kan. Met een beetje Clooney, een beetje Bardem.  

 

 

De komende twintig jaar

De komende twintig jaar

Goed. Dat leven ziet er dus iets anders uit dan ik had bedacht. Toen man hier de deur uitliep, sprak hij legendarische woorden. Dat hij even ging nadenken over zijn leven de komende twintig jaar en of daarin nog plek voor mij was. Er was geen plek meer, bleek al snel en eenzijdig. En het zette wel mijn leven en dat van mijn gezin op z’n kop.

We zijn twintig maanden maar juridisch nog geen dag verder. Want aan zijn conclusie werden geen acties verbonden.  Dus moet ik dat doen. Een beetje zoiets als een zaag in je handen krijgen en iemand die zegt: ‘Je onderbeen moet eraf. Kijk maar wanneer je eraan begint, maar jij moet het maar regelen.’ Je wilt dat been er helemaal niet afzagen, maar het is zo langzamerhand een vieze wond aan het worden.
Afijn. Beeldspraak. Ik zoek nu eenmaal nog steeds naar verklaringen en vergelijkingen.
Het enige valide aan zijn uitspraak was trouwens dat deel over nadenken over de komende twintig jaar van je leven. Dat zou iedereen op z’n tijd moeten doen – binnen het redelijke en zonder gelijk alles en iedereen af te serveren. Ik moest dat dus ook doen. Hoe gaat mijn leven er de komende twintig jaar uitzien? Wie ben je zonder je Continue reading

‘Wat verdient u eigenlijk?’ vroeg het meisje.

Kinderen hebben weinig terughoudendheid. Heerlijk! Ze vragen gewoon wat ze willen weten. Als ik op basisscholen kom en vertel over mijn boeken en hoe ik schrijfster werd, wordt deze vraag altijd gesteld. In de beleving van de kinderen, moeten schrijvers wel rijk zijn.

De waarheid is iets anders. Een maatschappij zonder eerlijke waardering voor kunst, muziek en literatuur – dat is pas arm.

 

‘Zo weinig?!’

Ik geloof in openheid – uiteraard afgestemd op wat de doelgroep aan kan. Meestal geef ik dus eerlijk antwoord op de gestelde vraag. Niet erg veel, zeg ik dan. Want van ieder boek krijgen we tussen de vijf en tien procent en dan niet van het bedrag dat zij voor het boek betalen, maar een nog lager bedrag. Ik vertel dat ik geld verdien aan mijn bezoek aan hun school die dag en dat ik les geef in schrijven. Dat alles bij elkaar is nog niet heel veel. Meestal zijn ze behoorlijk verontwaardigd. ‘Dat is niet eerlijk, zo weinig!’ Tja. Dan stel ik een tegenvraag: ‘Wie van jullie weet al wat ze later willen worden?’

Schermafbeelding 2018-04-25 om 10.34.59

Dromen

Er gaan vingers omhoog. Een eigen kapsalon. Artsen. Advocaten. Veel voetballers bij FC Barcelona. Piloot. Niets, want ik wil lekker shoppen in Los Angeles. ‘Dat shoppen kost wel geld,’ zeg ik dan, ‘en dat zul je toch ergens moeten verdienen.’ Maar daar gaat het niet om. ‘Jullie hebben dromen over wat je later wilt worden. Hou die vast! Je hebt maar een leven, dit is geen generale repetitie voor een ander leven. Dit is het. En dan moet je proberen in dat leven te worden wat je wilt zijn. Toen ik zo oud was als jullie, wist ik wel dat ik heel graag zou willen schrijven. En dat is waar ik keihard voor gewerkt heb: om dat te mogen worden. Om hier te mogen staan en jullie te vertellen over boeken. Dus volg je droom, ook als iedereen je vertelt dat het niet kan!’

Toen ik mijn partner leerde kennen, besloten we het mogelijk te maken elkaars dromen waar te maken: ik zou schrijfster worden en hij een eigen coachbureau opzetten. Ja, dat schrijven kon ik doen dankzij hem – en daar ben ik nog steeds dankbaar voor. En hij kon zijn bedrijf opzetten dankzij mij. Teamwork. Want ik ving naast het schrijven volledig het gezin op, inclusief de zorg voor een kind met diabetes. Het viel te combineren met schrijven en hij kon zich volledig richten op zijn bedrijf. Win-win. Dat het leven als zzp’ers voor ons beiden onzeker was, deed er niet toe – we vingen elkaar op en later, ach later was later. We verkochten beiden verhalen: ik in boeken, hij in bedrijven.

Toch bleef die vraag geregeld gesteld, ook door mijn omgeving. Of het wel werk was of eerder een hobby. Het is namelijk zo romantisch, het idee dat je schrijver bent. Ik probeerde me altijd te verdedigen daarin. Het is echt werk. Het is keihard werken. Je kunt namelijk maar zoveel woorden/uren per dag schrijven. Verhalen vormen zich eerst in je hoofd, daar is ruimte en tijd voor nodig. Dan ga je pas schrijven, maar je kunt nu eenmaal niet acht uur per dag schrijven. Daarnaast wil een uitgever niet in iedere aanbieding drie boeken van jou hebben staan: logisch, er zijn ook andere auteurs in het fonds.

Wat ik doe

Ik geef naast het schrijven lezingen op middelbare en basisscholen, dankzij de Schrijverscentrale.  Via hen geef ik ook lezingen aan ouders, opvoeders en leerkrachten over mediawijsheid voor kinderen. Ik geef lezingen aan leerkrachten hoe ze leesplezier in de klas kunnen vergroten en hoe ze creatief schrijven kunnen implementeren in de lessen.  Ik schreef jarenlang columns over mijn kind met diabetes. Ik mag mezelf SchoolSchrijver noemen – een prachtig project waarbij kinderboekenschrijvers worden ingezet om op scholen kinderen meer plezier en vaardigheden te geven in schrijven, lezen en het ontwikkelen van hun eigen talenten daarin. Ik geef ook cursussen voor de Schrijversvakschool,  waar ik met veel plezier volwassenen met schrijfambities begeleid. Ik schrijf desgewenst kinderboeken voor bedrijven – dat heb ik al mogen doen voor farmaceutische en internetbedrijven. Op sommige dagen zit ik bijna acht uur in de auto om een school in het Noorden te bezoeken, ook al is het maar voor twee groepen, omdat ik het leuk vind en omdat ik dat geld ook gewoon nodig heb.

 

unnamed (1)

Zeker nu ik in scheiding lig. Meer dan ooit wordt… Continue reading

Uit elkaar: wel of niet ontvrienden op sociale media?

 

 

i-do-check-his-facebook-every-day-50-50-anna-kendrick

Tja, daar zit je dan achter je laptop. Wel of niet nog op zijn of haar profiel kijken?! Net uit elkaar, of net dat besluit genomen dat je een time-out neemt om met afstand naar de relatie te kijken en eraan te werken of niet.  De ander wil wellicht in het echt niet meer met je verbonden zijn voor dit moment, maar virtueel eigenlijk wel. Wat doe je met die verbinding online? 

 

‘Je bent aan het opruimen, hoor ik,’ appte hij. ‘Kan ik er nog een laatste blik op werpen? En hopelijk bewaar je dat en dat!’

Ik moest even nadenken. Hoe wist hij dat ik opruimde? O, ja! Ik had op Facebook gepost dat ik het huis steeds meer inrichtte zoals de kinderen en ik dat fijn vinden. Dat ik in die eerste maanden niets anders durfde te zetten, alsof ik mijn adem inhield tot hij terug zou komen. Maar uiteindelijk moet je toch lucht happen, in dat proces, en begon ik dingen te veranderen en daarmee ook op te ruimen en weg te gooien. Dat had ik ook gedaan als hij gewoon hier woonde, dat opruimen. Tennisrackets die al tien jaar geen gravel meer hebben gezien, kunnen echt gewoon weg. Oude belastingpapieren uit 2000 ook. Hij had meer dan een jaar lang de kans gehad spullen op te halen. Omdat ik een boek schrijf over het proces, zet ik ook dingen op Facebook over het proces van uit elkaar gaan. Die posts zien mijn FB-vrienden. Zo had ik gepost over het opruimen en dat lazen mijn vrienden.

En hij is niet mijn virtuele vriend.

images (1)

Blijkbaar vertellen anderen hem wat ik online zet. Tja, Ik kan het er ook niet op zetten, het is mijn keuze dingen te delen met mijn vrienden en alles op sociale media is publiekelijk bezit. Dat is ook niet erg, omdat ik er toch een boek over schrijf. Ik weet heel goed wat ik wel tussen hem en mij houd en wat ik wel wil delen. Dat ik verdriet heb, boos ben, hoop heb, medelijden, vrolijk ben mag hij weten – dat vertel ik hem namelijk zelf in appjes of gesprekken. Over mijn dagelijkse beslommeringen als het opruimen van oude troep, ga ik hem niet informeren. Dat doen anderen blijkbaar wel voor me.  Zo zullen ze ook over hem praten achter hem om.

images

Fakebook

Ik had hem, na een paar weken en weloverwogen, dacht ik, geblokkeerd op al mijn sociale media. Niet omdat ik hem haatte, of niets meer met hem te maken wil hebben maar omdat ik mezelf moest beschermen. Het had alles met mij te maken en veel minder met hem. Het belemmerde me in het moving on. Het liet me hangen in het verleden en ik deed mezelf alleen maar pijn als ik keek wat hij nu weer online zette. Als je net uit elkaar bent in een time-out en in die fase nog hoopt op een gevecht voor je relatie, wil je niet zien dat de ander zijn status verandert in ‘uit elkaar’ en ‘geïnteresseerd in vrouwen (of mannen)’ voordat jij nog maar uit hebt kunnen ademen nadat hij de deur achter zich dicht trekt. Het duurde een poos voor ik het echt durfde. Eerst ontvolgde ik hem. Maar ik bleef toch kijken op zijn profiel. Toen ontvriendde ik hem en dat leidde tot paniek bij mij. Dit wilde ik niet! Ik stuurde hem haastig een vriendschapsverzoek met de uitleg dat dit niet mijn bedoeling was, en hij accepteerde gretig. Daarna bleken we toch andere ideeën over een time-out en ‘werken aan elkaar’ te hebben en zat ik met groot verdriet naar de o zo vrolijke foto’s die hij plaatste op Facebook te kijken. Dat hielp echt allemaal niet in het sterker worden en helen en in persoonlijke groei. Bovendien weten we allemaal dat Facebook vaak Fakebook is. We faken hoe goed we het hebben, hoe ge-wel-dig alles is. We zetten er foto’s op van die momenten dat op vakantie zijn, breed lachend, en niemand ziet de worsteling die achter die persoon schuil gaat. Daar doen we allemaal aan mee, want je kwetsbaar opstellen op sociale media is lastig en vraagt moed en is eigenlijk veel waardevoller. 

Ik blokkeerde hem op alle sociale media, toen ik merkte dat het me tegenhield in mijn eigen verwerking. Want soms keek ik toch op zijn profiel en dan deed het altijd pijn. Nee, zolang we geen ‘happy exes’ of ‘happy re-couple’ zijn, moeten we ook online niet bevriend zijn, bedacht ik. Niet op LinkedIn, Twitter, Facebook of Google+. En zo blokte ik hem overal, behalve op WhatsApp. Ik ken zelfs stellen die dat ook gedaan hebben.

Het deed een paar minuten pijn, dat blokkeren. En toen voelde ik rust erin. 

Vreemd genoeg zijn er altijd mensen die je toch willen vertellen wat de ander online doet. Ik noem het snitchen.  Ze is nu aan het opruimen, had iemand hem blijkbaar gemeld. Een nare gewoonte, vind ik zelf. Ik krijg het met regelmaat te horen.  ‘Hij is nu daar en daar.’ ‘Hij zit nu op die site!’  ‘Leuke vakantiefoto’s had hij van de kinderen!’ Nog voor mensen uitgesproken zijn, kap ik ze vriendelijk maar beslist af. Dan vertel ik dat ik het niet wil weten en dat ik hem geblokt heb voor mijn eigen bestwil en dat ik er geen behoefte aan heb om achter zijn rug om, te horen wat hij online zet. Ik hoef niet over hem te roddelen achter zijn rug en ik ga ervan uit dat hij daar ook geen behoefte aan heeft achter mijn rug. Ik vertel ze dat ik erop vertrouw dat, als hij wil dat ik echt iets wezenlijks weet, hij me dat persoonlijk zal vertellen. Niet via via en al helemaal niet via de fakeposts. Zo doe ik dat naar hem ook. We hebben soms maandenlang stilte en dan weer indringende gesprekken en we kijken samen waar dat ons brengt in dit proces – bij of zonder elkaar. Als mensen dan, ondanks mijn verzoeken het niet te doen, herhaaldelijk blijven vertellen wat hij allemaal online zet, ontvriend ik ze. Niet omdat ik hen niet mag, maar omdat het niet bijdraagt aan mijn helen.

Dus: wel of niet vrienden blijven online als je uit elkaar gaat? Als je op een goede manier uit elkaar bent gegaan en daar beiden achter staat, kan het heel prettig en praktisch zijn. Je blijft verbonden aan iemand waar je een lange tijd je leven mee deelde. Maar als je niet allebei hetzelfde denkt over de time-out of scheiding, kan het je ook tegenhouden om te helen en sterker te worden of er samen nog uit te komen. Je moet jezelf afvragen wat het doel is van het online verbonden blijven. Wil je hem of haar stalken en zien wat hij/zij nog allemaal doet zonder jou? Wil je weten of hij/zij date met anderen? Wil je de ander tonen dat jij wel happy bent met een nieuwe liefde en wat de ex allemaal wel niet misloopt? Wil je zien hoe ge-wel-dig het leven zonder jou wel niet is?! Of hoop je dat hij/zij door jouw ge-wel-dige (fake-)posts je weer helemaal fantastisch gaat vinden en terugkomt?

Ieder voor zich. Waar je vroeger nooit meer iets over een ex hoefde te vernemen, tenzij er een postduif invloog met de laatste roddels, kon je rustig helen. Tegenwoordig bieden sociale media je mogelijkheden genoeg om bovenop het leven van de ander te blijven zitten. Is het niet omdat je zelf nog om allerlei redenen bevriend bent gebleven, dan is het wel vanwege de snitcha6cb4153121ab82801f31618ee5dbf11--classy-lady-stay-classy

 

 

 

 

 

 

Het verending – een jaar later

556807_93da8ee9e1fd4596770076078bc348d8_large

I believe I can fly…

Ik herlas het blog dat ik een jaar geleden schreef, het was een brief aan mijn moeder op haar verjaardag, de eerste zonder haar. Over het verending . Het was mijn eerste blog over het uit elkaar gaan. Ik schreef er dit bij: “Er is een boek met de titel: Verdriet is het ding met veren. Dat klopt. Paniek ook, trouwens. Veren die om mij heen dwarrelen en me omhullen. En soms ook veren die zich uitvouwen tot krachtige arendsvleugels en dan wegvliegen en me kracht geven (…) Ik hoop dat ik je op je volgende verjaardag kan laten weten dat het veren-ding prachtige vleugels heeft, en boven me richting geeft aan alles.”

 

Ik herlas het en dacht aan hoe het nu, een jaar later is. Hoe ik terugkijk op die periode. In het blog staat dat we het in gezamenlijk overleg hadden besloten – dat was niet zo. Maar ik was in een verdoofde staat en dacht alleen maar: mee-veren, dan is het minder lastig. En wie weet, dacht ik, komt het dan wel goed, als ik meeveer.

En het mooie is: het komt goed. Alleen niet tussen ons. Het afgelopen jaar heeft voor een verwijdering gezorgd die ik niet voor mogelijk hield. Van wat ooit was, is er niets meer. Op geen enkel vlak is er nog een ‘wij’. Dat is verdrietig, nog steeds, maar soms zijn de dingen nu eenmaal zo. Verdriet wil niet zeggen dat ik nu nog terug zou willen naar wat was.

En ik voel: het komt uiteindelijk wel goed met mij. Ik heb meer voor mijn kiezen gedacht dan ik dacht te kunnen dragen, maar ook dat lukt. Ik schreef een behoorlijk aantal blogs erover op deze site. Nee, de douchedeuren zijn nog steeds niet vervangen en ja, ik sta er iedere dag vloekend mee in mijn handen. Er is soms te weinig energie voor dat soort dingen, want opnieuw leren vliegen, kost  je heel veel kracht. Soms vlieg ik weer even en dan val ik. En dan zijn de vleugels weer geknakt en moet ik weer rustig bijkomen.

Ik kan weer muziek luisteren – maar niet ieder nummer. Radio Oezbekistan hoeft in ieder geval niet meer aan. Ik hou het bij radio2. Nummers die lang genoeg geleden zijn om me niet steeds aan het vorige jaar te herinneren.

Ik ben steeds meer mezelf aan het worden.

Ik ben niet eenzaam, maar ik zou wel graag iemand naast me willen. Iemand met strength of character, integer, die naast me kan vliegen. Ik weet niet of er nog zo iemand zal zijn, maar ik kan blijven hopen. Ik heb datingsites geprobeerd en dan vloog de paniek me naar de keel. Dit wil ik niet. Dan maar niet. Niet zo. De liefde komt nog wel een keer. Ik moet eerst nog net wat beter leren vliegen, zodat ik ook weer weg kan vliegen van situaties die niet oké zijn op dat moment. En dan hoop ik dat ik samen op een dag door de lucht kan zweven.

Ik schrijf een boek over het proces van vallen en opstaan. Dat begon met deze blogs, en iemand uit het vak die daarop reageerde en me vroeg of ik er geen boek over wilde schrijven. Ik hoop dat het zomer 2018 uitkomt.

Schrijven is verwerken, dus ja, heilzaam. Maar schrijven is ook herleven, en oef, niet altijd makkelijk.

Aan het begin van dit proces, dacht ik: over een jaar ben ik gewoon weer helemaal happy, kan ik weer prachtig vliegen, heeft dat verending vleugels.

Dat bleek wat naief. Een jaar is niets. Tegelijkertijd is het wel een jaar, en neem ik aanloopjes om weer te leren vliegen. Steeds een beetje verder van de grond. De afgrond is eng. Stel dat ik te pletter sla…  Stel dat ik een pinguïn of struisvogel blijk, die niet kan vliegen…

Maar het zal me lukken! I believe I can fly. Absoluut. 

risk-633x482

 

‘Succes is een keuze!’ – schei toch uit!

Er verscheen een filmpje op mijn tijdlijn. Een vloggende coach die vertelde over hoe succes een keuze is, geven het nieuwe nemen en hoe je iedere dag weer 86.4000 seconden krijgt om het goed te doen.

Schei toch uit. Succes is keihard werken en soms een vleugje geluk. En hard werken is ook geen garantie op succes, maar je doet in ieder geval je best. Ik sprak laatst een coach die haar eigen NLP-opleiding had gevolgd bij een van de grotere ‘goeroe’s’ op dat gebied. Ze was ontgoocheld. ‘Hij bleek zelf privé een enorme puinhoop van zijn leven gemaakt te hebben en toen ik hem vroeg waarom hij dan daar ook niet met alles wat hij anderen leerde, aan de slag was gegaan, had hij geen antwoord. Hij geloofde er eigenlijk zelf niet zo in. Hij woonde in een piepklein hotelkamertje en had zijn huwelijk laten stranden. Hij viel van zijn voetstuk af. Alles wat hij ons leerde over investeren in zakelijke en privé relaties, over commitment, over werken aan iets en goede communicatie – het bleek niet meer dan opgedreunde lesjes met holle retoriek.’

Het zette me aan het denken. Ik ken ze ook, dat soort coaches. Vol geweldige oneliners. Clichés waarvan je in eerste instantie denkt: wow! Wat ontzettend waarachtig klinkt dit!’

Tot je er goed over nadenkt. Als schrijfster weet ik dat succes geen keuze is. Het is een enorme mix van factoren. Keihard werken (of soms gewoon een gelukstreffer omdat je een boek schrijft dat net goed valt), geluk hebben omdat de markt net rijp is voor dat boek, hopen dat het ergens, door een toonaangevend en invloedrijk medium wordt opgepikt en goed gerecenseerd. Hopen dat het een goede plek krijgt in de winkel. Liefst in de etalage.

Onder Mijn Huid was een van mijn meest succesvolle boeken in termen van recensies. Het was hard werken geweest, een heel persoonlijk boek over sexting. Het werd lovend ontvangen, maar helaas nu nooit eens op televisie besproken. In bijna iedere bespreking stond wel ‘een must-read voor iedere ouder, leerkracht en jongeren tussen 12-15 jaar.’

Helaas bleven de verkoopcijfers flink achter. Niets wat ik anders gedaan had, was daar van invloed op geweest.

‘Ja,’ zullen de hardliner coaches nu roepen. ‘Maar dat harde werken, DAT is een keuze.’

Ah! Dus je kunt ervoor kiezen om je kans op succes in iets – zakelijk of privé – te benutten of niet?! Dus als je leven geen echt daverend succes is, heb je dat eigenlijk niet gewild – zoiets. Dan is ‘onsucces’ ook een keuze – maar ik weet uit persoonlijke ervaring dat dat absoluut niet zo is. Soms overkomen je dingen waar je gewoon geen invloed op hebt.(Ja, ja, zucht, hoe je daar mee omgaat, dat is dan weer een keuze…).

Ik geloof er niet in. Als je een succes van iets wilt maken, moet je werken aan iets. Is je leven, je relatie, je carrière geen succes? Dan moet je aan de slag. Werken. Investeren. Commitment tonen. Zelfinzicht hebben – wat doe ik nog niet goed? Daar desnoods hulp bij vragen. En je moet hopen op wat geluk.

Succes is niet iets waar je recht op hebt. Evenmin als geluk. Dat zou makkelijk zijn. Aankloppen bij een instantie en zeggen: ik heb gekozen voor succes, maar waar blijft het nou? Ik heb er toch recht op?

Succes is niet bakken met geld verdienen. Succes is kijken naar wat je doet en er tevreden over zijn, omdat je weet dat je eraan werkt, je  jezelf succes-estee-laudergecommitteerd hebt ook als de omstandigheden even tegen zaten, je niet achterover bent gaan leunen om te kijken wat er nou mee zou gebeuren, het je niet aan laat leunen maar (pro)actief aan de slag gaat.

In dat opzicht bezien is Onder Mijn Huid een groot succes, en weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om het te laten slagen.

 

 

 

 

 

Wat te doen als er naaktfoto circuleert?!

Afgelopen zondag sprong een 15 jarige jongen van een flat in Enschede en maakte een einde aan zijn leven. De reden? Een naaktfoto van hem op Instagram. In- en intriest. Als moeder van een slachtoffer van sexting en als schrijfster van boeken hierover, weet ik ook dat dit nooit een oplossing is. Maar hoe ga je als kind dan wel om met een naaktfoto die van jou verspreid is? Ouders en opvoeders, ga hier alsjeblieft over in gesprek met kinderen.

Wat te doen als een naaktfoto van jou verspreid is:
1. VERTEL het tegen je ouders. Ja, dat is lastig en moeilijk, maar je wilt niet dat je ouders zo’n foto onder ogen krijgen zonder dat jij dit zelf verteld hebt. Dus vertel het, je hebt hun hulp hierbij nodig voordat het in je hoofd een te groot probleem wordt.

2. Weet je wie de foto online heeft gezet of verspreid heeft? Vraag die persoon het eraf te halen en meldt DAT JE AANGIFTE ZULT DOEN.

3. Doe aangifte. Altijd. Hoe lastig ook. Niemand heeft het recht foto’s van jou te verspreiden zonder jouw toestemming. Dus ga samen met je ouders naar de politie en doe aangifte of maak er een melding van.

4. Er zijn allerlei instanties die je kunnen helpen en je – desgewenst – anoniem van advies kunnen voorzien. Een van die instanties is: http://www.helpwanted.nl  – bezoek de site en daar kun je anoniem je verhaal kwijt.

5. Zorg dat iemand op school het weet. Een leerkracht, je mentor, een zorgcoordinator. Ook zij zijn er om je te helpen en ondersteunen hierin. Je hoeft dit namelijk niet alleen te doen!

6. Heb je last van mensen die je online hiermee pesten? Ga een poos offline, zet je accounts achter slot en grendel. Zo zorg je ervoor dat je niet de hele tijd te maken krijgt met nare tweets of berichten.

7. Hoe naar de situatie ook is – hou een ding goed in gedachten: je bent niet de eerste en niet de laatste bij wie dit gebeurd is. En op een dag is het echt OUD NIEUWS en zijn er andere dingen waar mensen zich weer mee bezig gaan houden. En voor de volgende keer: gewoon kleding aanhouden op foto’s, zo loop je het minst risico.

 

Ga ook vooral in gesprek met kinderen over het niet verder verspreiden van zo’n foto! De daders – verspreiders – gaan te vaak makkelijk vrijuit. De nadruk ligt erg op het niet maken van zo’n foto (voorlichting voor het slachtoffer), maar kinderen moeten vooral ook gewezen worden op het niet verspreiden van zo’n foto (voorlichting aan potentiële verspreiders). Een foto is snel verspreid uit baldadigheid, macht, wraak, voor de lol – maar de effecten kunnen dramatisch zijn. In de voorlichting moet dan ook meer aandacht komen voor het niet verspreiden van deze foto’s – want sexting is helaas een fenomeen dat voorlopig nog niet weg zal gaan.