‘Wat verdient u eigenlijk?’ vroeg het meisje.

Kinderen hebben weinig terughoudendheid. Heerlijk! Ze vragen gewoon wat ze willen weten. Als ik op basisscholen kom en vertel over mijn boeken en hoe ik schrijfster werd, wordt deze vraag altijd gesteld. In de beleving van de kinderen, moeten schrijvers wel rijk zijn.

De waarheid is iets anders. Een maatschappij zonder eerlijke waardering voor kunst, muziek en literatuur – dat is pas arm.

 

‘Zo weinig?!’

Ik geloof in openheid – uiteraard afgestemd op wat de doelgroep aan kan. Meestal geef ik dus eerlijk antwoord op de gestelde vraag. Niet erg veel, zeg ik dan. Want van ieder boek krijgen we tussen de vijf en tien procent en dan niet van het bedrag dat zij voor het boek betalen, maar een nog lager bedrag. Ik vertel dat ik geld verdien aan mijn bezoek aan hun school die dag en dat ik les geef in schrijven. Dat alles bij elkaar is nog niet heel veel. Meestal zijn ze behoorlijk verontwaardigd. ‘Dat is niet eerlijk, zo weinig!’ Tja. Dan stel ik een tegenvraag: ‘Wie van jullie weet al wat ze later willen worden?’

Schermafbeelding 2018-04-25 om 10.34.59

Dromen

Er gaan vingers omhoog. Een eigen kapsalon. Artsen. Advocaten. Veel voetballers bij FC Barcelona. Piloot. Niets, want ik wil lekker shoppen in Los Angeles. ‘Dat shoppen kost wel geld,’ zeg ik dan, ‘en dat zul je toch ergens moeten verdienen.’ Maar daar gaat het niet om. ‘Jullie hebben dromen over wat je later wilt worden. Hou die vast! Je hebt maar een leven, dit is geen generale repetitie voor een ander leven. Dit is het. En dan moet je proberen in dat leven te worden wat je wilt zijn. Toen ik zo oud was als jullie, wist ik wel dat ik heel graag zou willen schrijven. En dat is waar ik keihard voor gewerkt heb: om dat te mogen worden. Om hier te mogen staan en jullie te vertellen over boeken. Dus volg je droom, ook als iedereen je vertelt dat het niet kan!’

Toen ik mijn partner leerde kennen, besloten we het mogelijk te maken elkaars dromen waar te maken: ik zou schrijfster worden en hij een eigen coachbureau opzetten. Ja, dat schrijven kon ik doen dankzij hem – en daar ben ik nog steeds dankbaar voor. En hij kon zijn bedrijf opzetten dankzij mij. Teamwork. Want ik ving naast het schrijven volledig het gezin op, inclusief de zorg voor een kind met diabetes. Het viel te combineren met schrijven en hij kon zich volledig richten op zijn bedrijf. Win-win. Dat het leven als zzp’ers voor ons beiden onzeker was, deed er niet toe – we vingen elkaar op en later, ach later was later. We verkochten beiden verhalen: ik in boeken, hij in bedrijven.

Toch bleef die vraag geregeld gesteld, ook door mijn omgeving. Of het wel werk was of eerder een hobby. Het is namelijk zo romantisch, het idee dat je schrijver bent. Ik probeerde me altijd te verdedigen daarin. Het is echt werk. Het is keihard werken. Je kunt namelijk maar zoveel woorden/uren per dag schrijven. Verhalen vormen zich eerst in je hoofd, daar is ruimte en tijd voor nodig. Dan ga je pas schrijven, maar je kunt nu eenmaal niet acht uur per dag schrijven. Daarnaast wil een uitgever niet in iedere aanbieding drie boeken van jou hebben staan: logisch, er zijn ook andere auteurs in het fonds.

Wat ik doe

Ik geef naast het schrijven lezingen op middelbare en basisscholen, dankzij de Schrijverscentrale.  Via hen geef ik ook lezingen aan ouders, opvoeders en leerkrachten over mediawijsheid voor kinderen. Ik geef lezingen aan leerkrachten hoe ze leesplezier in de klas kunnen vergroten en hoe ze creatief schrijven kunnen implementeren in de lessen.  Ik schreef jarenlang columns over mijn kind met diabetes. Ik mag mezelf SchoolSchrijver noemen – een prachtig project waarbij kinderboekenschrijvers worden ingezet om op scholen kinderen meer plezier en vaardigheden te geven in schrijven, lezen en het ontwikkelen van hun eigen talenten daarin. Ik geef ook cursussen voor de Schrijversvakschool,  waar ik met veel plezier volwassenen met schrijfambities begeleid. Ik schrijf desgewenst kinderboeken voor bedrijven – dat heb ik al mogen doen voor farmaceutische en internetbedrijven. Op sommige dagen zit ik bijna acht uur in de auto om een school in het Noorden te bezoeken, ook al is het maar voor twee groepen, omdat ik het leuk vind en omdat ik dat geld ook gewoon nodig heb.

 

unnamed (1)

Zeker nu ik in scheiding lig. Meer dan ooit wordt… Continue reading