Het verending afl 3: The summer of our discontent

Vandaag beginnen de scholen weer. ‘Ik kan niet wachten!’ verzuchten mijn pubers en ze kijken er inderdaad bij alsof ze er vannacht al met slaapzak voor de deur hadden willen liggen.’Eindelijk weer iets dat normaal is!’

Dat is niet zo gek, na deze krankzinnige zomer – die ik maar vrij naar Steinbeck The Summer of Our Discontent noem. Ik had mijn kinderen veel liever the summer of our disco-tent gegund – maar oké. Eindelijk iets dat weer normaal is. Maar niets is nog normaal. Alles is anders aan deze eerste schooldag. Ten eerste woont hun vader hier niet meer. En ook hun oudste broer is op kamers gegaan. En de kater is gehemeld. Onze middelste kat zit al weken op een dak in de buurt op de uitkijk. Waar is iedereen toch, lijkt ze te denken. Ze zit er dag en nacht, klimt er hooguit even af om wat te eten en gaat er dan weer snel zitten.

Ik moet mezelf dwingen weer een normaal ritme in te gaan. Schrijven. Administratie. Huishouden. Slapen.

Maar alles is anders. Soms huil ik mezelf in slaap, soms vind ik mezelf heel stoer en sterk.Er is geen ruggespraak meer over de dagelijkse dingen. Qua huishouden is er niets veranderd, dat deed ik al. Nou ja, ik moet eraan denken dat ik de kliko voor zet.

Ik leer ook veel. Dat ik voor mezelf moet opkomen. Lief moet zijn voor mezelf en mezelf zielig mag vinden, maar niet altijd. Me niet op een tweede plek wil laten zetten – ik verdien het om gewoon op de eerste plek te komen.  Dat ik meer kan dan ik denk, en minder dan ik hoopte soms. Dat ik aan niemand verantwoording hoef af te leggen, alleen aan mezelf. Dat ik het opschrijven hiervan nodig heb om het een geordend plekje te geven, het staat zwart op wit, dus het bestaat. Ik verwerk nu eenmaal door datgene te doen wat ik het liefst doe: schrijven. Was ik taartenbakker geweest, dan stond ik waarschijnlijk iedere dag verwoed citroen-meringuetaart te maken.

Het zal wel een poos duren voordat ik het leven weer als ‘normaal’ ga beschouwen. Nou ja, een ding was in ieder geval nog normaal, bedacht ik vanochtend zuchtend onder de douche, toen ik -alweer, zoals ieder dag- met de douchedeur in mijn handen stond. Uit de rails gelopen – net als mijn leven – en al jaren toe aan vervanging. Een e l l e ndeding, al jaren een doorn in mijn oog. Ik hang hem terug, in de wetenschap dat hij er morgen weer uit zal komen. Moet toch maar eens kijken hoe ik dat ga fixen, want ik weiger met dat soort shit te blijven zitten nu het mijn thuis is en er niemand anders is die het gaat repareren.

F*ck The summer of our discontent. Ik ga toch liever voor iets van Dr. Seuss, mijn inspirator.

Dr.seuss quote you have brains in your head-500x500why-fit-in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s