Het verending afl 2 : Hoe gaat het met je?

Logisch. De meest gestelde vraag van omstanders op het ‘uit-elkaar-gaan’ is ‘Hoe gaat het met je?’ Een vraag die eigenlijk niet eenduidig te beantwoorden is. ‘Goed,’ zeggen zou geen recht doen aan dit heftige proces. ‘Slecht,’ ook niet, alhoewel het natuurlijk geen feest is. ‘Gaat wel. De ene keer beter dan de andere.’ Waar het eigenlijk op neer komt is dat er geen eenduidig antwoord is. Dat er van alles is.

Er zijn momenten van leegte. Er zijn huilbuien. Er is angst voor het alleen zijn en blijven – ik wil niet alleen blijven. Er is ook rotsvast vertrouwen dat er weer liefde zal zijn. Er is gemis van een andere volwassenen aanwezigheid in huis, maar ook weten dat het gemis er al veel langer was, dat de ander al eerder vertrokken was. Er is onbegrip en begrip. Er zijn momenten van verdriet en pijn en boosheid. Er is zorgen om elkaar. Er is willen weten wat de ander op dat moment doet en of het wel goed gaat en er is dat je dat los moet laten. Momenten dat ik vrolijk door de kamer dans en voel dat het de start is van iets nieuws, van groei. Er is reflectie en er is met mijn gevoel in verbinding staan. Er is dicht bij mezelf moeten blijven en tegelijkertijd willen dat ik dicht bij anderen sta. Er is verdoving over de toekomst maar er is ook weten welke richting ik daaraan wil geven. Er is dankbaarheid dat ik hier met de kinderen blijf wonen voorlopig en tot rust mag komen. Er is verlies en er is winst. Er zijn weekenden die als dorre woestijnen voor me liggen en die ik te leeg vind. Er is vermoeidheid.Er is dat ik sterk moet zijn en er is dat ik me kwetsbaar op wil stellen.

50-Solo-Travel-Quotes-for-Women-Travelling-Alone-Solo-Female-Travel-Inspiration-2-724x1024

Er is dat je mensen die het nog niet weten moet vertellen dat je uit elkaar bent. ‘Wat?! Jullie?!’ Er is dat mensen oordelen, adviseren, hun hoofd schudden, je meewarig aankijken of juist een arm om je heen slaan. Er is onbegrip over mijn openheid of juist waardering. Er gaan deuren dicht maar meer deuren gaan open. Er zijn mensen die me aanbieden dat ik altijd langs mag komen als de muren op me af komen, dat de koffie en de wijn altijd klaar staan. Er is ook angst bij anderen waardoor ze je op afstand houden. Omdat het ze dwingt na te denken over hun eigen relatie. Omdat ze ergens weten dat ze zo’n stap ook zouden moeten of willen zetten maar dat het te eng is. Er zijn ook mensen die juist vinden dat eenmaal bij elkaar, altijd bij elkaar betekent en je niet kunnen steunen. Maar als er nog 30, 40 jaar (hoop je) voor je strekt, moet je gaan voor wat je gelukkig maakt. Binnen je comfortzone blijven is heel makkelijk. Erbuiten stappen doodeng. Je bent nog nooit op dat terrein geweest, alles is nieuw. Er zijn gelukkig ook momenten van thuiskomen.

Er zijn ook grappige dingen. Er is dat ik nu spinnen opeens zelf moet weghalen (en ze hebben hier altijd het formaatje kleine veldmuis) en ze met glas en al de tuin inkieper omdat ik het papiertje over het glas niet weg durf te halen. Die glazen in de voortuin zijn dus niet omdat ik opeens alcoholist word, maar hebben alles te maken met spinnen. In de ochtend verzamel ik de glazen wel weer.

Er zijn kinderen die hun armen om me heen slaan en fluisteren dat ik de belangrijkste vrouw in hun leven ben. Er zijn momenten van loslaten.

Bovenal is er dit: mezelf recht in de spiegel aankijken en weten dat ik het goed doe. Dat ik er dwars doorheen ga, zonder omwegen, omdat dat de snelste manier is om weer aan de overkant omhoog te komen.

Er is dat het eigenlijk best goed gaat. En soms niet.

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s