#nietmijnislam ?! #nietDEIslam #nietenigereligie

IMG_3937

Religie. Ik geloof er niet in. In mijn jeugd was ik een tijdlang overtuigd christen, in een land dat voor het merendeel uit devote moslims bestaat. Ik liet me overtuigen door een vriendin, de dochter van Amerikaanse zendelingen, uitgezonden om Indonesische moslims te bekeren tot het christendom. Mijn vriendin vertelde me hoeveel God van mij zou houden, hoe Jezus zijn leven gegeven had voor mij. Als kind met een niet altijd even makkelijke jeugd, dronk ik die worden als een spons. En ik tekende postertjes waarop Snoopy, u weet wel, dat hondje, zijn pootjes verrukt opende en daarboven schreef ik ‘Jesus Loves You!’. Die posters hing ik boven mijn bed. Wat er ook gebeurde in mijn leven toen, een ding was zeker: Jesus loved me. En ik hield van Jezus. Zo simpel was het.

Indonesië is een van de grootste islamitische landen ter wereld en ik woonde er vanaf mijn achtste. Het ritme van de dag werd gedicteerd door de adhaan – de oproep tot het gebed. Een troostend, zalvend geluid dat uit de minaretten over de stad daalt. Ik kon het zo meezingen, fonetisch. Ik werd ermee wakker en het luidde het einde van de dageraad in.

In al die jaren was er niet een moment dat ik me bedreigd voelde in Indonesië – althans, niet door moslims. Ja, er waren toen ook al fanatieke moslims, en geluiden over het in brand steken van kerken op Irian Jaya. Ik woonde in een gemeenschap van missionarissen en eigenlijk had ik daar toen al moeite mee: waarom zou je mensen die een geloof hebben willen overtuigen dat jouw geloof beter is? De eerste haarscheurtjes kwamen in mijn rotsvaste geloof in Jezus, want de missionarissen kregen dat niet uitgelegd aan mij. De liefde tussen Jezus en mij verbrokkelde helemaal toen mijn grootvader was overleden en een van de missionarissen – het hoofd van onze school – me condoleerde. ‘Did your grandfather accept Jesus as his saviour?’ Nou, nee. Sterker nog, die had een hekel aan godsdiensten. Het schoolhoofd keek me meewarig aan. ‘Then he’ll be going to hell.’ En dat was het begin van het einde voor wat betreft mijn bekering.

In Azië leerde ik boeddhisme en hindoeïsme kennen, ik verdiepte me in zionisme, en in de islam. En ik adopteerde de gedachtegang dat als er al een god bestond, hij al die entiteiten in een zou zijn. Allah, boeddha, Jahweh, Shiva, God – allemaal een en dezelfde. En uiteindelijk kwam ik uit bij de gedachten dat god in jezelf zit. Je beslist zelf of je een goed mens wilt zijn, of je open staat voor anderen, of je empathisch bent, liefdevol, behulpzaam, verdraagzaam. Al die dingen die we in een godsdienst zoeken, die heeft de mens in potentie zelf meegekregen.

De gruweldaden die nu uit naam van de islam gebeuren – ze zorgen ervoor dat we anders kijken naar moslims en naar de islam. En het zorgt ervoor dat moslims zich ervan distantiëren met de hashtag #notmyislam #nietmijnislam. Is dat nodig? Ik weet het niet. Ik denk er steeds bij dat het helemaal geen islam is. Ik ken de islam niet als een gewelddadige godsdienst, en toch woonde ik negen jaar lang te midden van alleen maar islamieten. Ja, de wereld was toen anders. Maar ook toen waren er godsdienstige conflicten. Denk aan Iran. Omdat mensen ontzag – al dan niet terecht – hebben voor een god, misbruiken anderen dat ontzag om er gruwelen mee goed te praten. Om ermee goed te praten dat vrouwen gesluierd moeten worden, dat vrouwen hun haren moeten scheren en pruiken moeten dragen, om anticonceptie te verbieden. Om jihhad te voeren, om vermeende blasfemie te wraken. Op wie?! Welke god zal enige vorm van geweld kunnen toestaan tegen de mensen die hij uit zichzelf gecreëerd en geschapen heeft?! Ik geloof er niet in dat de gruweldaden zoals nu in Parijs, ook maar iets met echte religie te maken hebben. Dus wat mij betreft is de juiste hashtag niet ‘#nietmijnislam’  maar gewoon #nietDEislam of gewoon #nietenigereligie. Nee, ik geloof niet meer in religie. Ik geloof wel in de mens, die het beste in zichzelf naar buiten wil brengen en dat wil delen met de wereld. En zo bezien klopt mijn Snoopyposter van weleer nog steeds. Als ik geloof dat god in jezelf zou zitten, dan staat er niet langer ‘Jesus loves you’ maar ‘I love you.’ En wie van de ander kan houden, hoeft niet te moorden en maakt de wereld een beetje mooier. (S)Amen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s