#ProjectME – happinessblogs

Terwijl ik om half elf ‘s avonds door Amsterdam rijd, overvalt me een geluksgevoel. Over de smalle grachten. Over de hoge bruggetjes. De negen straatjes zijn nog zo feeëriek mooi versierd. Ik rijd langs prachtige grachtenpanden en stel me voor hoe het zou zijn daar te wonen. Langs de Indiër, die al een paar weken zijn zaak gesloten heeft. Supertramp op de radio. Uitkijken voor fietsers zonder licht. Over trambanen. Mijn moeder was dol op Amsterdam, maar kwam er niet vaak. Ik stel me voor hoe ze een sigaretje opsteekt en vol trots van boven kijkt hoe ik weer naar huis, naar mijn gezin rijd. Hoe ze trots is op hoe ik het doe, de afgelopen jaren.

Ik heb zojuist mijn laatste les van dit cursusblok gegeven. Jammer, bedenk ik me. Amsterdam is ver weg maar ik geniet intens van de avonden lesgeven in het prachtige oude gebouw, aan gemotiveerde en getalenteerde mensen. Schrijven is solitair, en dit soort trajecten zorgt ervoor dat ik me even onderdeel van iets groters voel.

Ik hou van ‘s avonds werken. Ik hou van door Nederland rijden als ik lezingen geef, van scholen bezoeken, van kinderen laten lachen en het beste uit hen04fa211746b8dff7e98d45731729dea5_largehalen als schoolschrijver, van daarna weer in afzondering (relatief) thuis zitten en de verhalen in mijn hoofd opschrijven. Ik hou van de schrijfretraite die er in september weer aankomt.

Het is niet altijd zo. Soms rij ik weg uit Amsterdam en kom ik in een soort timelapse terecht.  ‘O, even J bellen en vertellen hoe leuk de avond was!’ Dat zijn pijnlijke momenten. Zo moeten weduwnaars en weduwen zich ook voelen. Het kan niet meer. Het wordt niet gewaardeerd. Dus bel ik meestal vriendinnen die weten hoe dat voelt en na een minuut of tien voel ik me dan weer stukken beter en zoef over de A27 door.  Soms realiseer ik me dat J dit deel van mijn leven, als cursusleider in Amsterdam of Rotterdam, helemaal niet kent. Dat hij niets weet over mijn Schoolschrijvertraject, over de lezingen die ik sinds een paar jaar op middelbare scholen geef, over de boeken die eraan komen. Over Eat Stay Write. Hij maakt het allemaal niet mee, dat succes en hoe het harde werken vruchten afwerpt. Hoe blij ik ervan word.

Maar ik maak het wel mee. En de mensen om me heen ook. Het voelt heerlijk. Ik zet de radio nog wat harder en zing mee. And I will go on shining. Shining like brand new. I’ll never look behind me. My troubles will be few. 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s