What the fuck just happened?!

Schermafbeelding 2019-07-01 om 13.38.35Voor een keertje dan.
 
Ik krijg met enige regelmaat de vraag hoe mijn kinderen en in het bijzonder mijn exgenoot op het boek Het is maar een scheiding reageren en hoe dat dan ging. Of ze er bijvoorbeeld van op de hoogte waren dat ik dit boek – Het is maar een scheiding – schreef. 
Ik dacht: laat ik het gewoon eens een keer opschrijven, hoe de weg naar het boek ging. En wie er bij betrokken waren.
What the fuck just happened?
Ik wist al vrij snel nadat we in een “time-out” kwamen, dat ik erover zou schrijven. Ik was namelijk aangewezen op Engelstalige boeken over dit onderbelichte onderwerp: mensen die zomaar een gezin kunnen verlaten in een midlifecrisis. De ervaringen van andere mensen die dit met hun partner hadden meegemaakt, waren troostend. Ik was niet de enige. Overal in de wereld waren mensen, zoals ik, die met verbijstering en in wanhoop keken hoe de gezinsauto met hun partner erin wegreed, zonder dat ze uitleg kregen en zonder dat er iets mis was in de relatie. Die auto keerde de eerste vijf tot tien jaar (de duur van een midlifecrisis) niet meer om en al die mensen dachten: What the fuck just happened?!
Zo wilde ik het boek ook aanvankelijk noemen.
Ik kon ook niets anders meer schrijven. Kinderboeken, artikelen – het lukte niet meer op dat moment. Ik wist dat ik hierover, in welke vorm ook, zou schrijven.
Mijn kinderen
Ik besprak het, toen hij een aantal maanden uit huis was, eerst met mijn kinderen. Ik legde het idee neer dat ik er op een dag een boek over zou schrijven, opgemaakt uit alle fragmenten van mijn dagboeken. Ze stonden er volledig achter. Ik woog hun oordeel zorgvuldig mee in het schrijven. Wat wel, wat niet. En checkte steeds: staan jullie er nog achter? Als zij op enig moment hadden gezegd dat ze het toch liever niet hadden, was het er boek er zeker nooit gekomen, maar ze stonden en staan er vierkant achter.
Toen de uitgever me benaderde, tekende ik lange tijd het contract nog niet. Ik moest nl eerst zeker weten dat ik het durfde.
Wat ik nog te leren had: I had to own my story
In het Engels klinkt dat zoveel beter, het komt erop neer dat je eigendom van je verhaal moet claimen. Dat het er mag zijn, dat jij jouw versie, jouw verhaal mag vertellen.
Die versie moest wel de waarheid zijn, zeker in zo’n boek, vond ik. Er mocht niets in staan dat niet honderd procent was zoals het was gegaan.
De exgenoot
Laat ik eerst even uitleggen dat ik exgenoot, nadat ik met mijn kinderen had gesproken over dit plan, ook vanaf begin 2017 vertelde over het feit dat ik er op een dag over zou willen – nee, moeten want innerlijke noodzaak – schrijven en dat het geen kinderboek zou worden, noch fictie. Ik hield hem steeds op de hoogte, in mails, appjes of als we elkaar sporadisch spraken. Ik heb een uitgever gevonden, appte ik. De eerste versie is af, mailde ik. Het komt in 2019 uit, zei ik. Ik stuurde screenshots van rakende passages. Er kwam geen reactie op, maar ik wilde hem hoe dan ook altijd de kans geven er iets van te vinden en zeggen.
Ik beloofde hem uit mezelf bepaalde dingen eruit te laten. Die waren, ondanks dat het binnen ons huwelijk plaatsvond, meer tussen hem en iemand anders, maar ze moesten ergens wel een klein plekje krijgen voor de leesbaarheid en omdat ze enorm debet waren aan de situatie die was ontstaan. Zonder die situatie, was het niet zover gekomen tussen ons  en ik benoem ze daarom toch uiterst summier in het boek. Wat tussen hen passeerde, daar moeten zij zelf mee in het reine komen. Net zoals ik in het reine kwam met mijn aandeel.
Ik gaf hem zeggenschap in het manuscript
In het voorjaar van 2018 was de eerste versie af. Ik vroeg hem koffie te komen drinken  en vertelde dat de eerste versie af was en ik die week het contract zou tekenen. Ik gaf hem toegang tot het gehele document en vertelde hem dat hij drie dagen de tijd kreeg om het te lezen. Als hij echt valide en principiële bezwaren had, mocht hij die met me delen voordat ik zou tekenen. Ik stond open voor aanpassingen in het verhaal als hij iets er echt uit wilde hebben. Als hij onwaarheden erin aan zou treffen, mocht hij me er op aanspreken en zou ik ze verwijderen, want ik wilde absoluut geen onwaarheden in het boek hebben. Ik stuurde mijn – toen nog – man ter plekke bij de koffie de link door en hij kon gaan lezen, wat hij zou doen.
Drie – lange – dagen passeerden. Er kwam geen verzoek tot rectificatie, noch een reactie, en ik tekende later die week het contract.
Mijn vriendinnen verklaarden me voor gek, maar ik vond en vind het niet meer dan fair, dat juist hij als eerste mocht lezen wat ik geschreven had en dat hij het recht had daar op te reageren zodat ik er nog iets mee zou kunnen doen als dat fair en billijk was geweest. Ik hield ook de optie open het boek vooralsnog niet te laten verschijnen, omdat we in een fase zaten, waarin het misschien toch anders zou aflopen tussen ons. Met de uitgever besprak ik die mogelijkheid, waarbij ik stelde dat het boek dan later zou verschijnen, met een ander einde.
Dat bleek in najaar 2018 niet nodig, want ik zette de scheiding in toen ik onvoldoende progressie zag, dus zou het alsnog verschijnen in 2019. Ik had inmiddels nog wat hoofdstukken erbij geschreven.
Ik deelde eind zomer 2018  voorzichtig het omslag op sociale media, en nog later een stuk uit de aanbiedingsbrochure. Hij vroeg opnieuw om toegang tot het document, welke ik verschafte (de eerste paar hoofdstukken, want hij had volgens eigen zeggen geen tijd gehad de stukken in het voorjaar te lezen). Opnieuw kwam geen reactie, terwijl het boek nog persklaar gemaakt moest worden en aanpassingen nog mogelijk waren. Ik geloof in transparantie en openheid. Toen het verscheen afgelopen januari (2019), gaf ik mijn kinderen een eigen exemplaar en ik heb ze gezegd dat ze het pas hoeven te lezen wanneer ze daaraan toe zijn.
En als dat nooit is, is dat ook oké. Ze zijn er enorm trots op.

Ik gaf ook mijn – nog steeds- man een eigen exemplaar. Persoonlijk overhandigd met een heel mooie en liefdevolle handgeschreven boodschap erin. Dat gaf ik hem samen met een fotoalbum met daarin de mooiste foto’s van hem en mij en ons als gezin – een album dat ik ook voor de kinderen had laten maken, zodat ze altijd zouden weten dat er hier heel veel liefde en geluk was.

Afgelopen april werd de scheiding uitgesproken. Einde verhaal? Dat laat zich nooit voorspellen, weten we allebei inmiddels. Ik leef mijn eigen leven samen met de kinderen en ben gelukkig en bevrijd. Hoe we in de toekomst al dan niet elkaar vinden, dat is voor later, weten we beiden.
Ik ben nog niet klaar met het onderwerp. Het maakt veel los bij mensen. Ik voel de ontwikkeling in mezelf om er nog meer mee te doen. Ik krijg meer lezersmails dan ooit. Eindelijk herkenning, schrijven ze. Gisteravond kreeg ik deze prachtige zin: met terugwerkende kracht zo enorm troostend en de eerste helft alleen maar huilend van dankbaarheid om de herkenning gelezen. Ik ben bezig met iets te bedenken in het Engels, gebaseerd op deze ervaring. Het heeft al een naam in mijn hoofd. En ik ben bezig in mijn hoofd en in schriftjes met een soort vervolg op HIMES. Een heel ander type boek, maar het vloeit allemaal voort uit deze ervaring en de vrachtwagens vol inzichten die ik opdeed de laatste jaren. Een positieve insteek op hoe je weer kracht kunt vinden in je leven. 
It's a wonderful adventure!

3 thoughts on “What the fuck just happened?!

  1. Hoe dapper en sterk kun je zijn, Marlies! Zo knap (het raakte me erg): zijn eigen exemplaar / die handgeschreven boodschap erin / dat fotoalbum. Manman, wat een bewondering voor jou!

  2. Jeetje wat fijn dat ik niet gek ben zit er middenin natuurlijk anders maar zo herkenbaar. Ook ik volg volledig mijn hart en gevoel doe het op mijn manier kan het niet anders want zo voelt het goed goed om er sterker uit te komen.
    Hoop dat ook ik en mijn allerliefste moppies idd uit liefde geboren en ik zal ze in liefde op laten groeien volgend jaar ergens anders staan verder zijn met ons verdriet en dag we met z’n 4 en dat gezin zijn waar we ons zo goed in voelen.
    Zonder papa maar wel met papa in hun hart en soms even live aanwezig.
    Ik voel zo ook mee met hem weet en zie aan alles dat Hij in zo’n verschrikkelijke identiteitscrisis zit gevoed uit zijn verleden gevoed door mij die alles altijd oploste en nu nu moet hij het alleen doen.
    Ik blijf hopen voor hem dat hij de liefde in zichzelf weer gaat vonden zodat hij de liefde voor zijn kinderen weer echt gaat voelen.want ze hebben hem echt nog nodig maar wanneer daar gaan we niet op wachten ik vecht liefdevol verder regel alles voor hen voor mij en zelfs voor hem en dan straks scheiden onze wegen en zal alleen dat dunne lijntje ons nog met elkaar verbinden en dat lijntje zal er altijd zijn ..
    Dank Marlies voor je mooie boek de midlifecrisis en depressie iets wat maar weinig mensen kennen maar het bestaat en als je ermee geconfronteerd wordt is het echt zo echt maar zoals iedereen zegt en jij ook weer bewijst je komt er sterker uit en zolang je maar van jezelf mag en kan houden en je de liefde voor je kinderen familie en vrienden kan blijven voelen kom je er wel en dat voel ik iedere dag weer. Dank dank dank ik ga er weer een mooie dag van maken met mijn iets minder grote gezin maar wel mijn liefdevolle gezin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s