De komende twintig jaar

De komende twintig jaar

Goed. Dat leven ziet er dus iets anders uit dan ik had bedacht. Toen man hier de deur uitliep, sprak hij legendarische woorden. Dat hij even ging nadenken over zijn leven de komende twintig jaar en of daarin nog plek voor mij was. Er was geen plek meer, bleek al snel en eenzijdig. En het zette wel mijn leven en dat van mijn gezin op z’n kop.

We zijn twintig maanden maar juridisch nog geen dag verder. Want aan zijn conclusie werden geen acties verbonden.  Dus moet ik dat doen. Een beetje zoiets als een zaag in je handen krijgen en iemand die zegt: ‘Je onderbeen moet eraf. Kijk maar wanneer je eraan begint, maar jij moet het maar regelen.’ Je wilt dat been er helemaal niet afzagen, maar het is zo langzamerhand een vieze wond aan het worden.
Afijn. Beeldspraak. Ik zoek nu eenmaal nog steeds naar verklaringen en vergelijkingen.
Het enige valide aan zijn uitspraak was trouwens dat deel over nadenken over de komende twintig jaar van je leven. Dat zou iedereen op z’n tijd moeten doen – binnen het redelijke en zonder gelijk alles en iedereen af te serveren. Ik moest dat dus ook doen. Hoe gaat mijn leven er de komende twintig jaar uitzien? Wie ben je zonder je wederhelft, wat definieert je? Wat hoort bij het ‘ons’ en wat bij het ‘mij’?

Het vanzelfsprekende en gedroomde beeld – waarbij ik schrijver zou zijn, hij coach en trainer, de kinderen straks allemaal studerend, we meer vrijheid zouden ervaren,  hij en ik in de wintermaanden naar een warmer oord om aan een boek (ik) en coachideeen (hij) te werken, veel reizen samen, huizen in de zomer zouden huren n Spanje waar de hele kroost heen zou komen, opa en oma worden en het huis opknappen – dat is dus heel erg anders geworden. Niets is nog vanzelfsprekend.

Schrijven lukte na zijn vertrek niet meer. Al mijn emoties zitten in de weg. Verdriet, onmacht, woede – maar ook weer kracht voelen. Ik was ervoor gewaarschuwd door een collegaschrijfster die ook verlaten was. ‘Vergeet dat schrijven de komende jaren maar! Dat lukt gewoon niet. Je moet overleven. En dat duurt een jaar of vijf, voor je rust in de situatie hebt.’ Dat leek me toen wat lang maar inmiddels weet ik, bijna twee jaar verder, dat verlaten worden inderdaad van een totaal andere categorie is dan in overleg uit elkaar gaan. Niets maar dan ook niets was in mijn regie. Ik dacht destijds nog dat ik het allemaal wel onder controle had, maar dat was toch niet zo.

Ik ging zonder hem de dagelijkse zorg voor de kinderen aan. Dat was gewoon een gegeven. Naast geen echtgenoot, wilde hij ook liever geen onderdeel meer zijn van gezin. Geen co-ouderschap. Geen regeling. Dat vond ik niet erg, juist een zegen,  want er zal ALTIJD plaats in mijn leven voor hen zijn. En ja, dat definieert mij wel. Mama. We zijn nog steeds een gezin maar dan gewoon een persoon kleiner. Voor de rest van mijn leven – of dat nou twintig jaar is of niet – zal ik altijd mama blijven.

Wat in die bijna twee jaar wel lukte, –  moest zelfs –, was alles opschrijven wat ik dacht, zag, hoorde en meemaakte. En dat wordt dus een boek dat volgend jaar in de winkel ligt. Doodeng. Maar een schrijver schrijft nu eenmaal en dit was alles wat ik kon: wat ik voelde, hoe ik het ervoer, opschrijven – in de hoop anderen te helpen als ze te maken hebben met (een partner en) midlifecrisis. (H)erkenning van hoe dat is om machteloos mee te moeten maken.
Verdrinken, mijn nieuwste jeugdboek – goede titel trouwens want oef, ik ging kopje onder in de pijn – kwam ook uit. Normaal doe ik een maand of vier over een jeugdboek. Over deze deed ik bijna een jaar. Want: concentratie aan flarden.

Ik dacht even in paniek: ik moet nu blijkbaar een baan gaan zoeken! Alsof door het verlaten worden, schrijven opeens geen beroep meer was, mede ingegeven door de omgeving. ‘Je zult nu wel een baan willen zoeken.’ Alsof die 34 boeken uit een soort veredeld hobbyisme waren ontstaan. En ja, toen het schrijven afgelopen periode nauwelijks lukte ( en dus de inkomsten de komende periode minder zullen zijn, want royalty’s krijg je pas een jaar na publicatie en geen boek = geen inkomsten), dacht ik even: misschien was ik wel schrijver als getrouwde vrouw, maar nu moet ik blijkbaar iets anders doen. Alsof mijn schrijven –  en zijn coaching – afhingen van wie we samen waren. We zouden immers elkaar altijd steunen om onze droom waar te maken: hij kon zijn coachbusiness starten door mij, ik kon schrijver worden door hem. Ik ontlastte hem thuis, zodat hij ook in de avonden lezingen en coachsessies kon geven. Ik schreef de uren daaromheen. Mocht ik nog wel blijven schrijven nu? Fulltime? Wie was ik?

Tot ik mezelf staande hield een paar weken geleden, en dacht: Marlies, dit is verdomme wel een baan! Iets waar ik mijn hart en ziel in heb gestopt, waar mijn talenten liggen, waar ik nog zoveel groei in kan vinden, waar ik al veertien jaar in geïnvesteerd heb en waar mijn competenties liggen. Dit mag niet herdefinieert worden door zijn vertrek, noch door onredelijkheid.
Dus nam ik me twee weken geleden, tijdens een paar dagen weg met mijn zoon, in Barcelona voor: ik ga weer keihard schrijven. Sommige boeken zullen geen succes zijn, anderen wel. Soit. Zo gaat dat. Maar dit is wat ik doe en wie ik ben en wie ik wil zijn: schrijver. Dat wordt niet bepaald door zijn afwezigheid.
Ik wil me daarnaast blijven ontwikkelen. Als mens en als schrijver. Dat is een meerjarenplan. Want voor nu kan ik niet eens twee jaar vooruit kijken, laat staan twintig jaar. Ik dacht even aan een opleiding docent Nederlands tweedegraads. Want ik hou van voor groepen staan, van jonge mensen iets leren. Maar dat is een 4 jarige opleiding, en kostbaar en tegen de tijd dat ik klaar ben, ben ik 57 of zo en wie wil me dan nog? Aan de andere kant: ik zou er ook mee naar Nederlandse scholen in het buitenland kunnen. Maar dat kan ik ook als basisschoolleerkracht en dat is twee jaar. Ik hou alleen net iets meer van middelbare scholieren. Denk ik. Ik ben daar niet uit en misschien moet ik het niet willen. Ik doe wel de lifecoachcursus. Want ik wil op termijn misschien wel, naast het schrijven, gewoon vrouwen gaan begeleiden die ook met een partner in midlifecrisis te maken hebben en al dan niet daarin verlaten worden. En anders is het voor mezelf gewoon een mooi traject.

Ik ben aan het brainstormen over een tijdschrift/glossy over scheiden. Want er zijn zoveel scheidingen en het is stressfactor nummer twee in een leven. En toch doen we allemaal alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar dat is het niet. Een tijdschrift met ervaringsverhalen, informatie, boekentips, hoe te helen, verhalen en informatie over de midlifecrisis (want o, wat is dat destructief en wat is daar nog weinig aandacht voor in Nederland!), interviews en nog veel meer. Misschien blijft het bij brainstormen, misschien niet.
Iets met buitenland. Daar floreer ik.  Een paar keer per jaar daar schrijven. Schrijfretraites organiseren op Bali. Ik denk ook aan Eat Stay Love reizen organiseren: retraites voor vrouwen die net als ik geconfronteerd worden met een volledige transitie van het leven en even tot rust moeten komen. Genieten van de natuur, schrijfworkshops om alles van je af te schrijven (journalling), yoga voor wie wil, natuur, lotgenoten, strand en lekker eten.  Dat is iets voor op termijn.
Hoe kan ik goed rondkomen van mijn boeken in een markt die verandert, om zo mijn kinderen financieel te helpen met hun studie, hun leven?
En ook niet onbelangrijk: ruimte in mijn leven voor iemand bij wie ik wel welkom ben de komende twintig jaar en die niet wegloopt.

Maar eerst moet de concentratie terug. Focus dwingen op schrijven in plaats van malen. Steeds een paar weken vooruit kijken. En dan steeds een beetje langer vooruitkijken. Worden wie ik ben zonder de ander.
En gewoon zijn wat ik ben: schrijver, mama, ouder. Mens. En dat voor de rest van mijn leven – dat zijn de rollen die ik nooit meer wil afstaan.

2 thoughts on “De komende twintig jaar

  1. mooi, hoe openhartig je hierover schrijft. Heel veel sterkte toegewenst. Het komt goed. Ooit. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s