Het verending – een jaar later

556807_93da8ee9e1fd4596770076078bc348d8_large

I believe I can fly…

Ik herlas het blog dat ik een jaar geleden schreef, het was een brief aan mijn moeder op haar verjaardag, de eerste zonder haar. Over het verending . Het was mijn eerste blog over het uit elkaar gaan. Ik schreef er dit bij: “Er is een boek met de titel: Verdriet is het ding met veren. Dat klopt. Paniek ook, trouwens. Veren die om mij heen dwarrelen en me omhullen. En soms ook veren die zich uitvouwen tot krachtige arendsvleugels en dan wegvliegen en me kracht geven (…) Ik hoop dat ik je op je volgende verjaardag kan laten weten dat het veren-ding prachtige vleugels heeft, en boven me richting geeft aan alles.”

 

Ik herlas het en dacht aan hoe het nu, een jaar later is. Hoe ik terugkijk op die periode. In het blog staat dat we het in gezamenlijk overleg hadden besloten – dat was niet zo. Maar ik was in een verdoofde staat en dacht alleen maar: mee-veren, dan is het minder lastig. En wie weet, dacht ik, komt het dan wel goed, als ik meeveer.

En het mooie is: het komt goed. Alleen niet tussen ons. Het afgelopen jaar heeft voor een verwijdering gezorgd die ik niet voor mogelijk hield. Van wat ooit was, is er niets meer. Op geen enkel vlak is er nog een ‘wij’. Dat is verdrietig, nog steeds, maar soms zijn de dingen nu eenmaal zo. Verdriet wil niet zeggen dat ik nu nog terug zou willen naar wat was.

En ik voel: het komt uiteindelijk wel goed met mij. Ik heb meer voor mijn kiezen gedacht dan ik dacht te kunnen dragen, maar ook dat lukt. Ik schreef een behoorlijk aantal blogs erover op deze site. Nee, de douchedeuren zijn nog steeds niet vervangen en ja, ik sta er iedere dag vloekend mee in mijn handen. Er is soms te weinig energie voor dat soort dingen, want opnieuw leren vliegen, kost  je heel veel kracht. Soms vlieg ik weer even en dan val ik. En dan zijn de vleugels weer geknakt en moet ik weer rustig bijkomen.

Ik kan weer muziek luisteren – maar niet ieder nummer. Radio Oezbekistan hoeft in ieder geval niet meer aan. Ik hou het bij radio2. Nummers die lang genoeg geleden zijn om me niet steeds aan het vorige jaar te herinneren.

Ik ben steeds meer mezelf aan het worden.

Ik ben niet eenzaam, maar ik zou wel graag iemand naast me willen. Iemand met strength of character, integer, die naast me kan vliegen. Ik weet niet of er nog zo iemand zal zijn, maar ik kan blijven hopen. Ik heb datingsites geprobeerd en dan vloog de paniek me naar de keel. Dit wil ik niet. Dan maar niet. Niet zo. De liefde komt nog wel een keer. Ik moet eerst nog net wat beter leren vliegen, zodat ik ook weer weg kan vliegen van situaties die niet oké zijn op dat moment. En dan hoop ik dat ik samen op een dag door de lucht kan zweven.

Ik schrijf een boek over het proces van vallen en opstaan. Dat begon met deze blogs, en iemand uit het vak die daarop reageerde en me vroeg of ik er geen boek over wilde schrijven. Ik hoop dat het zomer 2018 uitkomt.

Schrijven is verwerken, dus ja, heilzaam. Maar schrijven is ook herleven, en oef, niet altijd makkelijk.

Aan het begin van dit proces, dacht ik: over een jaar ben ik gewoon weer helemaal happy, kan ik weer prachtig vliegen, heeft dat verending vleugels.

Dat bleek wat naief. Een jaar is niets. Tegelijkertijd is het wel een jaar, en neem ik aanloopjes om weer te leren vliegen. Steeds een beetje verder van de grond. De afgrond is eng. Stel dat ik te pletter sla…  Stel dat ik een pinguïn of struisvogel blijk, die niet kan vliegen…

Maar het zal me lukken! I believe I can fly. Absoluut. 

risk-633x482

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s