2017: het jaar van het helen

‘Weet je hoe ik jou zie? Als een soort ontdekkingsreiziger, een avonturierster,’ zegt vriendin. ‘Je draait alle stenen om, je onderzoekt, je wilt leren, je wilt begrijpen. Sommige dingen leg je rechts, andere dingen links. Soms verplaatst je ze. Ik zie je dat proces doorgaan en ik kan er alleen maar kijken, naast je lopen. Ik zie hoeveel pijn en verdriet het doet, en dat maakt nederig. Maar je doet het echt goed.’

Vriendin A is al sinds we elkaar leerden kennen in onze studententijd, de meest fijne persoon die ik ken om tegen te praten. En ik praat bijna iedere dag tegen haar. Ze oordeelt nooit. Ze beleert niet. Er zijn weinig mensen met haar gave. Ze heeft de gave om gewoon te luisteren, te duiden, zonder dat ze me naar de mond wil praten en ook zonder dat ze mij vertelt wat ik wel en niet moet doen, zonder me te vertellen hoe hij in elkaar zit en hoe ik daarop moet reageren. Ze is. Ze pretendeert niet iets te weten – heel veel mensen doen dat juist wel, leggen hun eigen perceptie over mijn situatie heen, maar zij niet. Ze zal nooit zeggen: ‘Je moet dit of dat…’ of ‘Dat zie je verkeerd, je moet…’.  Ze stelt de juiste vragen op de juiste momenten. ‘Was dit niet altijd zo? Weet je nog, dat gesprek ooit…’ en dan helpt ze me voorvallen voor de geest te halen, die ik had laten verstoffen in een hoekje. Omdat ze erbij was, vanaf het begin, weet ze zoveel en haar geheugen lijkt een enorme kast met laatjes waarin ze onze gesprekken heeft bewaard. Ze laat me eindeloos praten, razen, huilen, zelfs als ik in herhaling val. Ze laat me reflecteren, ze geeft ruimte om de dingen van alle kanten te bekijken – wat ik altijd doe. In die zin heeft ze gelijk: ik ben een ontdekkingsreiziger, een onderzoeker. En wat ze vooral doet door er zo te zijn: ze helpt me beetje bij beetje te helen.

Want dat is wat ik moet doen in 2017: helen. In mijn eigen tempo, op mijn manier. Niet weglopen van wat er is, vluchten in gedrag dat niet bij me past. Alle – ongetwijfeld goedbedoelde – adviezen ten spijt, zal en wil ik dit alleen op mijn eigen manier doen. Ook als dat betekent dat ik op en neer zwiep in emoties, woedend word, ventileer, pijn laat zien. Ook als het ongemakkelijk is voor de omgeving, omdat het te dichtbij komt. Ook als ze liever hun eigen visie op mij willen projecteren en vinden dat ik het anders moet doen, discreter, of juist een masker opzetten om maar te doen of het goed gaat. Alle adviezen over hoe ik het moet doen, ten spijt. I’ll do it my way. Nee, ik ga niet op Tinder of welke site ook. Dat zou geen recht doen aan mezelf. Zo wil ik niet aan aandacht komen en het doet ook geen recht aan de liefde die er was. Niet alleen aan de oude liefde, die heel diep gaat maar los en vrij wil zijn, en ook niet aan de nieuwe liefde die er – een poos –  was –  verkeerde moment, verkeerde omstandigheden, nu nog niet ons pad, het heeft tijd nodig. Dubbel verdriet.

Helen. De wonden dicht laten groeien. Ik ben er zo aan toe. Ik ga eens nadenken over hoe ik dat avontuur aanga.

tumblr_nwo6gze7f71rrjjxto1_500

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s