Nagels over de muur.

Het verending afl.8

Nee, het was geen verrassing. Het zat eraan te komen. En dan nog kan iets je overrompelen. Omdat je ratio zegt: wacht even. We gaan er toch zeker na 27 jaar wel voor vechten?! Je verlaat ons toch niet zomaar, zonder slag of stoot?! We gaan toch verdomme wel dat gevecht voeren?! Ooit was het er toch? Waar is het dan heen?

Maar soms is ratio niet genoeg. Hart zei zacht: je voelde je soms eenzaam, ook al was je met zijn tweeën. Je voelde je niet altijd gezien, gehoord, gevoeld. En dan dacht je: is dit het dan? Wil ik geen andere dingen in een liefdesrelatie?

Ratio zei: zo gaan die dingen na al die tijd. Dan gaat het op en neer in een cadans, en uiteindelijk word je samen oud. Het idee van een romantische relatie bestaat niet. Dat is verzonnen, door schrijvers als jijzelf. Door filmmakers en mensen die Sex and the City hebben bedacht.

Hart zei: maar het kan wel! Ooit was het er wel. En ik weet dat het wel bestaat! Een liefde die ontroerd raakt als ik vertel over mijn verhalen. Het gevoel dat je ziel thuiskomt. Een liefde die  gelooft in trouwen op een strand en huwelijksaanzoeken en hand in hand zwijgend met een glas wijn zitten in een strandtent en dan weer uren pratend met elkaar tot het opeens weer ochtend is.Die mijmert over onze toekomst. Die meedenkt over mijn verhalen. Verdrinken in elkaars blik. Het kan, ik voel het, het moet bestaan!

Ratio zei: Onzin! Het is gewoon zijn midlifecrisis. Ellende – ben je dat vergeten? Zit het maar uit. Je hebt hem de helft van je leven al gegeven, hem altijd gesteund, gezorgd. Denk aan het huis! Geld! Kinderen! Denk aan wat je samen hebt. Aan wat anderen ervan vinden. En daarom vecht je ervoor! Het is makkelijk om op te geven- vechten is lastiger. En je bent geen opgever, jij bent een doorzetter.

Hart zei: ik denk juist aan geluk. Aan verbinding. Aan samen. Aan mezelf beschermen van zijn crisis. Aan hoe hij zich afwendt van  de onvoorwaardelijkheid. En natuurlijk ook aan de kinderen. Juist aan de kinderen, die ook mogen leren dat liefde nooit een dood paard mag zijn waaraan getrokken moet worden. Zelfs geen stervend paard dat met kunstgrepen overeind gehouden moet worden.

Nou ja, het was een maandenlang gevecht. Hart, ratio, hart. Een gevecht in mijzelf. En in hem.  Natuurlijk zei Hart ook: maar ik hou ook nog van hem, want hij is de vader. Ooit was het wel goed, was hij Mr. Right. En ratio zei: dus vecht je ervoor! Maar ooit is wel geweest. Ooit is niet meer.

En Hart zei weer: Ik ga dingen missen! Samen in de auto op weg naar vakantie, mijn hand in zijn nek. Zijn blik als ik concertkaartjes had gekocht en we daar genietend stonden. Hoe hij zomaar oesters en een fles bubbels mee kon nemen voor me. Ratio zei: ja, maar er zijn ook genoeg dingen die je niet gaat missen! En Ratio benoemde meer en Hart luisterde en pareerde met herinneringen die wel mooi waren en Ratio haalde weer de dingen op die niet fraai waren en eigenlijk vergeten diende te worden. Ratio zei: hij breekt je. Hart zei: maar ik heelde ook weer.

Ik zat tegenover hem en luisterde. Hoe hij van de komma een punt maakte. En opeens wist ik dat er geen ratio meer inzat. Dat ik hondsmoe was, van maandenlang zwiepend in het rond, tussen het ene uiterste en het andere, omdat ik vond dat het zo hoorde en omdat mijn hart soms zei: voor de gedeelde geschiedenis, omdat het toch niet op kan zijn? Voor wie hij was, voor wie ik was en voor de kinderen.  En ik zag mezelf, al mijn verdriet, de onbeantwoorde berichten, de onbereikbaarheid van de ander omdat hij andere behoeftes had. Het voelde alsof ik in een lege ruimte had gestaan zonder ramen en deuren en eindeloos met mijn nagels over de muren had gekrast in de hoop dat er geluisterd werd, dat hij mijn ratio hoorde en mijn hart weer zou laten spreken. Want diep daarin wist ik dat de liefde ook veranderd was. Niet meer wat ze was, vervormd in die 27 jaar. Niet genoeg meer. En ze zou vast wel weer opgestookt kunnen worden – maar voor hoelang? En dan zou het gevecht zich herhalen en dat wilde ik niet.  Ik had gegild, gehuild, gewanhoopt. Ik keek naar de krassen op mijn ziel. En ik wist: ik moet helen. Het gevecht, waartoe ratio en hart me aanzette, laten rusten voor nu. Dat doet niet minder pijn dan voorheen, en is ook niet minder verdrietig, maar dat hoort erbij. Wie luistert naar zijn hart, doet zijn ratio misschien pijn.  Alleen hoop ik dat Hart en Ratio weer een beetje in balans komen. En dat de punt een zachte blijkt, een cirkel waarin we elkaar als ouders en vrienden weer vinden, waarin we op een andere manier, met compassie en warmte, weer verbinden. Dat, zegt Ratio, is voor nu het hoogst haalbare.

En Hart fluistert: het komt goed, ergens is jouw Mr. Big en jij bent zijn Carrie. Hij komt op je pad als de tijd daar is. Er bestaat echte liefde. 576c0c0518b94806cd758b24d02dd0c4

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s