En die k*tschroeven passen ook al niet…

Het Verending afl 7

Ik kon erop wachten maar het vreemde was, dat ik het van tevoren niet bedacht had. Het zwarte gat na De Reis. Want in alle tumult hield ik mezelf steeds voor: ik ga nog lekker weg, naar Azië. Dat stond als een soort parabool over alles heen. En ook al was Azië soms eenzaam, het was ook een heerlijke plek om weer te mogen zijn. Om mezelf te mogen zijn. En ja, ik huilde soms, even. Omdat het niet altijd lineair omhoog goed gaat, omdat ik mensen mistte. Omdat. Gewoon omdat ik het afgelopen jaar zoveel gehuild heb en mijn tranen weinig nodig hebben om hun weg weer langs mijn mascara naar beneden te vinden.

En toen was ik opeens terug. Geen parabool meer. Wel een gestripte trap die nog megaveel werk vereist. Bergen wasgoed. En bovenal: de mensen die ik gemist had.

En nu?! Ik heb haakjes nodig in de toekomst. Dat was altijd al zo.  Weten dat – ook al is het soms twee passen vooruit, een pas achteruit – ik na een poos wel terug kan kijken en denken: wow, dat pad heb ik al afgelegd en kijk mij hier nu staan, gelukkig en al. Gegroeid als mens. Het leven ten volle aan het benutten. Mijn verjaardag, over twee weken, torent als een soort obstakel voor me. De feestdagen. Ugh. Hoe?! Terwijl ik naar een school reed gisteren, bedacht ik me opeens dat ik mijn verjaardag het liefst gewoon in Parijs zou vieren, onder de Eiffeltoren staan of aan de oever van de Seine met een fles wijn. Vorig jaar had ik in Rome willen staan op mijn verjaardag, pizza eten op de trappen op een pleintje, maar dat ging niet door vanwege de dood van mijn moeder. En misschien moet ik niet vluchten en het maar laten gebeuren. In de auto stappen kan altijd nog.  Parijs is niet zo ver weg.

Maar ik dobber nu nog vooral erg hard rond op een zee in een storm die ik zelf niet in de hand heb. Een vriendin zei me een poos geleden: het is als zeilen op een woeste zee. Soms doodeng, soms windstil, en je laat een haven achter je die op zich oké was, maar waarop je wel was uitgekeken. Een plek om met warmte aan terug te denken, maar geen plek o te blijven.  Dus hou je blik op de haven waar je aan wilt komen, ook al denk je soms dat je beter om kunt draaien en terugkeren, omdat de golven zo hevig zijn. En dan weet je dat je in die oude haven ligt en spijt hebt dat je niet doorging, omdat je toch de overkant wilt bereiken en dwars door de storm heen moet. Doorgaan, want de nieuwe haven is mooi, een goede plek om aan te leggen.

Dus dobber ik, zwenk ik, probeer te zien waar oost, west is. Soms kijk ik achter me en constateer tevreden dat ik al een heel eind heb afgelegd. Dat ik ervoor gekozen heb mezelf een ander pad in te laten gaan. Follow the sun. Follow my heart. Zoals het liedje gaat. En dat de eindhaven dus steeds wat dichterbij komt, ook als een hoge golf me even terugwerpt en ik alleen maar bezig ben de boot weer recht te trekken en het water eruit te scheppen.

En toch. Als die k*schroeven niet passen op de nieuwe wc-bril die ik vanochtend probeerde te installeren, komen de tranen weer. Onmacht. Haakjes. Ik heb haakjes in de toekomst nodig. En langere schroeven…

Doorvaren. Ik moet doorvaren. En naar een bouwmarkt om schroeven te gaan kopen. Dat ook.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s