‘Hello, miss, where you going?!’ Het verending afl 6

 

Ik word wakker en luister naar de stilte. Mijn lichaam schommelt niet meer zoals het gisteren deed, alsof ik nog in het vliegtuig zat. Proprioceptie, schijnt dat te heten. Je lichaam houdt urenlang een spanning vast (als je op een boot zit, of in een vliegtuig) en die spierspanning wordt het ijkpunt voor je waarneming. Dus wanneer je na een paar uur van een boot of uit het vliegtuig stapt, denkt je lichaam nog een hele poos dat het de spierspanning aan moet houden, omdat dat het ijkpunt is geworden. Maar ik word wakker zonder een luchtlijf.

De reis was heerlijk. Ook spannend, inspannend, vermoeiend, oppeppend, verdrietig, eenzaam, gelukzalig. Nou ja, alles dus zo’n beetje. Alles passeerde het spectrum – maar bovenal genoot ik en vond ik het ook best een beetje stoer van mezelf. Het kwam op het juiste moment, of misschien ook weer niet. Want terwijl mijn lichaam en geest nog moesten wennen aan een nieuw ijkpunt – het alleen zijn – mocht in naar Azië, de Hollandse School bezoeken in Singapore. Daarna, had ik in al mijn wijsheid besloten, zou ik nog een paar dagen naar Bali gaan.  Alleen. Ik zou dat wel kunnen.

Maar Azië kwam dichterbij en ik wist het niet zo zeker meer. De beren op de weg werden groter. Wat als ik – ik noem maar iets niet zo willekeurig – een kakkerlak in de hotelkamer aan zou treffen?! Daar ben ik echt bang voor, dus wat als? Wie zou hem wegjagen?

‘We hebben kakkerlakken in de badkamer,’ zei mijn schoonzus toen we in de auto van Changi op weg naar haar huis waren. Zij woont al een paar jaar in Singapore samen met haar gezin. Ooit waren we samen naar Azië geweest, en toen was ze verliefd geworden op het continent. En nu woont ze er – een heerlijk toonbeeld van je dromen waarmaken. ‘ We hebben de wc met ductape ingepakt, we denken dat ze nu niet meer komen,’ vulde mijn zwager aan.

O, shit… precies waar ik bang voor was.

Het werd een bijzondere week. De bezoeken aan de Hollandse School waren enorm fijn. In de middagen was ik vrij en dan zwierf ik door de stad, door Chinatown, Little India, ik bezocht tempels, meanderde door wijkjes, shopte op Orchard Road  (en moest steeds denken aan dit suffe liedje van Leo Sayer, maar het klopte wel: I am coming home to Orchard Road) en haalde herinneringen op aan vroeger toen Singapore een standaard uitje was als we een schoolvakantie hadden. Maar ook aan de laatste keer dat ik er was, twee jaar geleden, met mijn gezin en toen ik veronderstelde dat alles goed was. Het kost me nog steeds moeite dat allemaal te herijken. En ik weet dat ik liever had gehad dat er eerlijk geweest was tegen me en dat ik dan al verder in het proces zou hebben gezeten. Op Bali zag ik daar een prachtige spreuk over. img_3128

Ik zat op terrasjes waar ik twee jaar geleden met mijn gezin zat en voelde me soms eindeloos eenzaam. Misschien moest ik die terrasjes, die plekken, maar vermijden. Ik schreef dingen van me af in mails en appjes. En langzaam verloor ik wat ballast, gaf hem terug aan de mensen die mij ermee hadden opgezadeld, en voelde ik weer dat Azië in mijn bloed zit. Het ritme, de geuren, de mensen, de talen, de warmte, het eten, de kleuren – ze zijn onderdeel van wie ik ben en wil zijn. Of het nou om een wereldstad als Singapore gaat of een kneuterig plekje op Bali – het is allemaal thuis.

Op Bali was ik echt alleen. Gelukkig spreek ik de taal, die terugvloeide als water naar de zee. Maar het was lastig om aansluiting te vinden bij andere toeristen, want iedereen was er als stelletje of als gezin en die zaten natuurlijk niet te wachten op een Eat, Pray, Love typetje aan hun tafel. Niet erg. Ik vermaakte me wel in Bali. Ik liep eindeloos langs de straten en langs de stranden. ‘Where you going, Miss?’ vroegen de mensen steeds. Tja, als ik dat eens wist… where am I going?!

Ik zag weer in hoe relatief geld en zekerheid zijn. In Indonesië leven mensen vaak bij de dag – morgen is voor morgen en heb je toch niet in de hand. Je komt met niets op de wereld en kan niets meenemen, behalve je ervaringen, de liefde, je vriendschappen. Misschien niet helemaal waar in onze westerse perceptie, maar toch bewezen de mooiste momenten op deze reis, dat geld niet belangrijk is. De zonsondergang op Bali is onbetaalbaar. Het wandelen over boomtoppen in een stukje oerwoud van Singapore was ook zon’n rijk moment. Ik had het alleen graag willen delen.

img_3359

Ik trakteerde mezelf op schoonheidsbehandelingen, op lekker eten, op overweldigende  uitzichten. Ik liet mijn horloge af en leefde gewoon het ritme van het leven daar. Ik zag welgeteld een kakkerlak deze reis – die lag dood op de stoep te wezen en ik maakte er een foto van. Dat waar ik het meest bang voor was (echt, ik heb een kakkerlakken trauma) gebeurde niet. Geen kakkerlak in de hotelkamer en ik had al bedacht als het wel zo zou zijn, ik het aan zou kunnen. Ik ben wel gegroeid tijdens de reis. 🙂 Ik weet dat ik het kan, alleen reizen.

Ik weet ook dat ik het niet wil, alleen reizen. Dat ik de volgende keer weer iemand naast me wil met wie ik me verwonder, tegen wie ik kan zeggen ‘Mooi, heh?!’, met wie ik vreemde gerechten kan proeven, die hand in hand met mij door straatjes wil dwalen en naar onbetaalbare zonsondergangen wil kijken. Met wie ik een bintang bestel en met wie ik op het leven kan proosten. Naast wie ik wakker word en die net zo geniet van een ander land als ik.  En die, indien nodig, toch de kakkerlakken wegjaagt. 🙂

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s