Dat meisje, dat is…

images

 

 

Ze zat tegenover me. Ik zei dat ik een interview zou doen over Vijftien, mijn laatste boek en dat een deel van het interview ook over Onder mijn huid zou gaan. Een artikel over jongeren en sociale media.

‘Kan ik niet mee?’ zei ze opeens. ‘Het is tijd.’

Tijd om met haar verhaal naar buiten te komen. Ik vroeg haar of ze het zeker wist, het hoefde namelijk niet. Misschien zou ze weer allemaal shit over zich heen krijgen. Oordelen en meningen – daar zijn de meeste mensen vanaf een zijkant goed in. Als we iets geleerd hadden uit die tijd en de periode die volgde – zelfs nu nog – , is dat mensen ongelooflijk snel een oordeel hebben en denken te weten wat de waarheid is, zonder te checken of dat allemaal wel klopt. ‘Ze houden vooral zichzelf een spiegel voor,’ zei echtgenoot daar eens over. ‘Ze stellen vragen en hebben oordelen die niet over haar gaan, maar over zichzelf. Het zegt alles over hen en niets over de situatie.’ Daar had hij gelijk in. Maar toch. Er wordt al zoveel geluld. ‘Echt? Want misschien krijg je wel weer hele negatieve reacties…’

Ze dacht even na, deze jonge vrouw en toen zei ze dat de deuk die ze op had gelopen, nooit meer groter kon worden. Dat het vier, vijf  jaar geleden was en dat ze sterk was. Zo sterk dat ze de regie terug wilde nemen.

‘Je mag terugkrabbelen,’ zei ik. ‘Al doe je dat op het allerlaatste moment. Slaap er nog een nacht over.’

Dat deed ze. De volgende dag vroeg ik het weer. ‘Je hoeft dit niet te doen.’

‘Maar ik wil het doen. Het hoort bij het afronden ervan. En misschien help ik anderen zo. Ik wil nu eindelijk eens mijn kant laten horen, nadat jarenlang mensen alleen maar hun versie hadden. Iedereen dacht het te weten, maar niemand wilde echt horen hoe het zat, ze hadden allemaal al hun mening klaar.’ Ja, zo gaan dingen in het leven – nog steeds. Eigenlijk denk ik stiekem dat ze er ook klaar voor is.

Ze zat een paar uur later tegenover de journalist. Stoer, zelfverzekerd, een jonge vrouw die de regie van haar verhaal terugpakte.

Maandag staat het interview in de krant. Over mijn boeken, de gevaren van grooming en ja, ook over sexting. En ik vind het doodeng. Want ik wil niet dat ze weer slachtoffer van geroddel wordt. Dat mensen weer een oordeel hebben – want o, de oordelen waren snoeihard en zo zelfingenomen. En ik hoop dat als ze al een oordeel hebben, dat ze vinden dat ze stoer is, dat ze zich zo kwetsbaar op durft te stellen, dat meisje. Het meisje wiens ervaring en emoties voor een groot deel model stonden voor Onder mijn Huid. Dat meisje, dat is mijn dochter.  

 

One thought on “Dat meisje, dat is…

  1. […] Het is bijna vijf jaar geleden dat die foto gemaakt is, in een verliefde, naïeve en ja, wellicht domme bui. Een maand geleden, toen mijn dochter luisterde hoe ik via Facetime een interviewer te woord stond en routineus oplepelde dat ik voor Onder mijn Huid gesproken had met meisjes die het slachtoffer van sexting waren geweest, zei ze opeens dat ze er klaar voor was. Er zat een interview met Vrouw/De Telegraaf aan te komen en ze wilde mee. Ze zei dat het tijd was en ze mocht mee.  […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s