Loslaten… laat me niet aan aanslagen denken!

 

Loslaten. Pfff. Morgen gaan ze in de nacht met een bus naar Parijs. Een geweldig cadeau van mijn oudste (20) aan mijn jongste (14). ‘Omdat ik na de zomer uit huis ga, mam. Daarom nog een keer een geweldig cadeau voor zijn verjaardag!’ Ik slikte en dacht: loslaten. Ze gaan geweldige herinneringen maken samen op deze trip. Heen met de nachtbus naar Charles de Gaulle, dan met een hele vroege metro naar Disneyland, waar oudste een hotel heeft geboekt en dan twee dagen het pretpark in. Daarna ‘savonds heel laat terug naar CdG, en dan weer op de nachtbus terug naar huis. Drie nachten. Wat kan er misgaan?! (metro gemist, dwalen door Parijs, aanslagen… o, god, laat me niet aan aanslagen denken, maar het is Parijs…. Oké, zen. Zen. ZEN!).

Maar ja. Het is een week van herdenken. Van aanslagen op het leven. Memorabele data. Ik ben slecht in data. Vergeet steevast mijn trouwdag. En die van mijn ouders. Maar er zijn data die je niet vergeet. 17 juli. Dat is eind deze week. Twee jaar geleden. Toen verloren mijn kinderen twee schoolgenoten in de MH17 ramp. Nou ja, ramp?! Aanslag. Niets minder dan dat. Een van hen had vorige week moeten slagen en de school stond er met muziek en een fotohommage bij stil tijdens de diploma-uitreiking. Van die data dus. 14 juli en dan een jaar geleden. De dag dat de telefoon ging. ‘Je moeder is van de trap gevallen en naar het ziekenhuis. Het ziet er beroerd uit.’ Ik was me juist aan het omkleden om naar een uitvaart te gaan, maar racete naar het ziekenhuis. Ze lag daar op de spoedeisende hulp, in zo’n hokje met gordijn. Een gebroken been – wat heel naar is als je al invalide bent. We huilden allebei en ik pakte haar hand of zij die van mij en we keken huilend in elkaars ogen en wisten dat het niet goed was. Ze kwam nooit meer thuis. Dat soort data.

10 juli. Twee jaar geleden. Toen een oud klasgenoot van mijn dochter overleed. Zomaar opeens. De heftige uitvaart op 15 juli, en daarna, toen we in Azië geland waren op 17 juli, het bericht van de twee schoolgenoten en MH17. Dagen die je nooit vergeet. Maar soms moet je loslaten. Laten gaan dat 14 juli altijd die dag zal zijn, of dat 17 juli alleen nog die dag is dat alles goed afliep (wij vlogen dezelfde route) en zo ongelooflijk fout tegelijkertijd. Dus gaan we feest vieren deze week. Vieren dat ze bijna achttien wordt, die dochter. En daarna gaan mijn jongens op de nachtbus naar Parijs. Shit, hij is nog maar 14… maar: loslaten. Laat ze mooie herinneringen maken daar. En dochter gaat dit weekend naar een hockeykamp waar alles gedaan wordt behalve hockey en zij gaat daar weer mooie herinneringen maken die de oude van 17 juli hopelijk overschrijven.

 

En ik? Ik leer steeds beter loslaten. 14 juli heb ik een interview met een blad. En tel ik de uren af tot ik de jongens weer van de nachtbus op kan gaan halen. En check ik steeds of er echt, echt niets gebeurd is in Parijs. O, shit, wacht… niet aan aanslagen denken.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s