Mooie dingen

Vorig jaar was niet zo’n goed jaar. Dat zat hem voornamelijk in de privé-sfeer, met als dieptepunt het overlijden van mijn moeder na een heftige periode. Qua boeken en schrijfcarrière was het echter een prima jaar. Nooit gedacht dat Onder Mijn Huid zoveel lovenOnder mijn huidde en geweldige aanbevelingen zou krijgen, bijvoorbeeld. Ik kon er op dat moment niet zo van genieten, maar nu wel. Ik kan nog steeds heel blij worden van een fijne recensie over dit boek, of een jongere die me mailt dat ze zichzelf zo herkent in Coco en dat ze het fijn vindt te weten dat ze begrepen wordt.

De Kinderboekenweek, een paar dagen na het overlijden van mijn moeder, viel ook in het water. Ik cancelde zelf wat optredens en de optredens die ik wel had, beleefde ik in een roes. Ik versprak me geregeld, bleef soms stil tijdens een lezing om even te bedenken wat ik ook alweer aan het doen was. Geen idee, soms, maar ik denk dat de kinderen die ik bezocht het niet eens in de gaten hadden.

En toen kwam de vraag of ik Schoolschrijver wilde worden. Ik had het fenomeen al meerdere malen voorbij zien komen op mijn Facebook, van collega’s die het waren. Ik?! Het leek me leuk, een uitdaging, out of my comfortzone, dat wel. Die comfortzone waar ik me vorig jaar zo veilig had gevoeld en die niet groter is dan 4m2. Mijn bureau en mijn computer. Mijn gezin. Daarbuiten hoefde ik niet zoveel. Ik wilde alleen ruimte om te rouwen, te denken, te voelen, te vallen en weer op te staan.

Met de vraag of ik Schoolschrijver wilde worden, moest ik voor mezelf7f8a39b637296aece27419219d132c92 ook de vraag beantwoorden of ik al klaar was om weer buiten de comfortzone te stappen. Het zou in februari beginnen. Ja, dacht ik, waarom niet. Life goes on en, heel cliché: ik geloof dat je eigen ontwikkeling zich vooral manifesteert buiten je comfortzone. Dingen doen waar je eerst van dacht: dat kan ik nooit! Of dingen die eng zijn.

En schrijven. Ach. Ik zag het nut er even niet meer van in, in het najaar van 2015. Dus deed ik even niets meer. Ik had er wel vertrouwen in dat mijn drive weer terug zou komen. En zo niet, dan toch.

2016 begon. Mijn uitgeefster vroeg me welke titels ik wilde uitbrengen. Wat ik wilde schrijven. En opeens had ik vier deadlines, voor vier boeken. Het traject Schoolschrijver begon vorige week en o, wat was het leuk en JA,  IK KAN DIT GEWOON. En zo niet, dan toch. SSS belt met regelmaat weer. Leuke lezingen, dingen die ik een paar jaar geleden niet gedaan kon hebben, omdat mijn naam nog niet bekend genoeg was. Mijn boek I Love Liv 4 staat op de leeslijst van de Jonge Jury. Ook weer iets nieuws. Ik verwacht niet te winnen, maar dat ik erbij mag staan, vind ik heerlijk. Dat ik 20 april op de Dag van de Jonge Jury naast al die grote namen mag staan, is gewoon leuk. Er komen ook dit jaar weer mooie nieuwe titels aan, waar ik o zo trots op ben.

 

‘JIj bent lief!’ riep een meisje vorige week in de klas en ze omhelsde me. Zomaar. Op straat liepen een paar meisjes voorbij en riepen giechelend naar elkaar ‘Dat is Marlies Slegers! Die schrijfster van de hockeyboeken!’ Het zijn dat soort moment die mooi zijn. Die me laten zien dat het goed is. Mam, het gaat goed met me. Je kijkt vast mee. Het leven bruist weer.

One thought on “Mooie dingen

  1. Hoi Marlies, ik kwam via via op je blog. Erg goed geschreven, alleen ik kon nergens vinden van wie dit blog is! Je naam staat nergens. En ik wist niet meer waar ik die link aangeklikt had. Ik scrolde door een paar blogs en ontdekte een boek van je, zo kwam ik erachter. Misschien een tip? groetjes Iris

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s