@2015 – Wat een jaar

2015 gaat niet mijn boek in als het beste jaar ooit. Ook niet als het slechtste, trouwens. Maar het was wel een rollercoasterride – en ik hou niet zo van achtbanen. Nou ja, als ze niet over de kop gaan en ik niet zwevend aan een karretje op een wankel ogende houten rails, meters boven de massa, hang – dan gaat het nog wel.En het begon nog wel zo lekker.

11013117_10206761425942411_744842139391433702_n

Het nieuwe jaar inluiden met vrienden en me voornemen dat 2015 mijn jaar zou worden. Ik zou dit jaar toch echt werk ging maken van mijn voornemen om in oktober 2015 ‘fifty & fabulous’ te kunnen zijn – ik was hard op weg op ‘fifty & fat’ te worden en dat wilde ik niet langer. Dus terwijl ik nog een oliebol wegwerkte, bedacht ik dat ik eind dit jaar zeven kilo minder wilde wegen, dat ik prachtige boeken geschreven zou hebben, en mijn successen zou vieren. Dat ik fit en vrolijk de 50 in zou gaan en er geen punt van zou maken dat ik al een halve eeuw op deze aardkloot ronddool. Je bent tenslotte zo oud als je je voelt (op dit moment, zo rond de 38-42. Maar er waren dagen dit jaar dat ik me 8 voelde -als ik aan mijn moeders bed stond en me afvroeg of ik zonder haar kon. Of 80.). Dit zou ook het jaar worden waarin ik mijn vriendschappen eens flink op zou schudden, want het was me duidelijk geworden dat er een verschil zat in vrienden en vrienden en in 2015 zou ik werk maken van het re-evalueren van vriendschappen. O, en ik zou prachtboeken schrijven en publiceren. Er zat ook een reisje Istanbul in de pen. Ik maakte een Happiness-jar. Die zou ik iedere dag vullen met 1 briefje waarop een geluksmoment van de dag zou staan. Nee, 2015 zou wel goed komen!

Maar het leven laat zich niet dirigeren. De eerste maanden waren allemaal prima.

Maar vanaf mei gingen er geen briefjes meer in de Happiness-jar. Mijn moeder belande in het ziekenhuis. Mijn moeder tobde al jaren met haar gezondheid, zat in een rolstoel en al acht jaar lang was ik steeds bang dat ze op een dag gewoon niet meer op zou knappen van de zoveelste longontsteking of dat ze weer iets zou breken. Acht jaar lang denken, als de telefoon ging, ‘o jee…’. Trust me, dat is vermoeiend en het gijzelt je. Na een paar weken ziekenhuis, mocht ze weer naar huis. Maar oef, dat evenwicht was broos… het duurde wel even voor ze weer echt opgeknapt was. Maar eigenlijk knapte ze niet echt op, want in juli brak ze haar been, belandde in het ziekenhuis en kwam er niet meer uit – alleen in de afwisseling om naar het verpleeghuis te gaan en weer terug. Een gebroken been – je zou zeggen dat je daar niet aan kunt overlijden. Maar ik zie haar nog liggen, terwijl ik me naar de eerste hulp had gespoed. Ik hoor haar nog huilend zeggen: ‘hoe moet het nu allemaal verder?’ en ik wist het ook niet. Want dat er iets moest veranderen – verpleeghuis, andere zorg – dat was me duidelijk. Maar hoe?! Die vraag hebben we niet meer hoeven te beantwoorden, want uiteindelijk stierf mijn moeder, toch nog onverwacht op dat moment – in oktober. Ik was gesloopt van alle zorgen die ik had gehad om haar, het verdriet, de onzekerheid, de frustraties over de belabberde zorg in Nederland. Dus uiteindelijk gaf haar overlijden in zekere zin rust – er was geen lijden meer. Het gemis is wat blijft, maar toch ben ik blij dat haar pijn voorbij is.

 

 

Ondertussen kwam Onder mijn Huid uit en het werd geweldig ontvangen. Heerlijk – maar ik kon er nauwelijks van genieten. Ik mocht bij De Theemutsen aanschuiven om over sexting te praten – en je ziet het niet op het filmpje, maar de dag daarvoor was mijn moeder dus opgenomen en had ik alleen maar zorgen en verdriet. Er waren interviews, die ik tussen de bezoekjes aan het ziekenhuis/verpleeghuis aflegde en het was een rare tijd. Wel/niet op zomervakantie? Konden we zolang weg – wilde ik zolang weg?! Toch maar gedaan en tien dagen Portugal waren heerlijk – maar niet zo ontspannen als andere zomervakanties. Toch steeds op mijn mobiel kijken – is er nieuws? Moet ik al terug?

Drie weken na mijn moeders overlijden, werd ik dan 50. Het was niet zo fab, zo net na dat overlijden. Ik gaf geen knalfeest – wel een borrel met vrienden en kennissen. On the bright side: ik was acht kilo kwijt en had een gezonder eetpatroon en paste weer in mijn kleding. Lang leve weight watchers.

Ik was nog meer kwijt. Mijn zin in schrijven. Weg sinds juli. En al helemaal toen mijn moeder was overleden. Het leek opeens allemaal zo suf, dat schrijven en wat had ik nou eigenlijk bereikt?!

Maar ik ging toch zitten, ik dwong mezelf te schrijven. Er kwamen nog een paar boeken uit dit najaar en bij iedere nieuwe titel dat ik bij het stapeltje in mijn kast legde – inmiddels neem ik een hele plank in beslag in mijn Billy- steeg mijn verwondering weer. Dit had ik toch maar mooi bij elkaar geschreven. 27 boeken en still counting. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet in ieder geval.

En zo hervat het leven zich. Vriendschappen zijn opgeschud – het wordt vrij snel duidelijk in zo’n periode wie oog hebben voor wat jij nodig hebt, een  (virtuele) arm om je heen slaan en wie het liefst pas weer met je te maken hebben als je je vrolijke happy ik bent die van alles organiseert. En daar kan ik mee leven – dat is oké.

Ik heb ook opeens een enorme behoefte weer meer van de wereld te zien – samen met mijn gezin. Misschien kunnen we wel weer naar Azië deze zomer, en Rome trekt ook, voor ergens dit jaar. Londen, New York, Zuid-Afrika – ik wil het opeens allemaal (opnieuw) zien. Dit is namelijk het moment – je weet niet wat morgen brengt. Stomme clichés die waar blijken te zijn.

Het schrijven gaat opeens lekker. Ik zit sinds twee weken in een geweldige flow. Alsof er een sluis in mijn hoofd open is gezet. Er staan nog meer geweldige dingen in 2016 te wachten. Dingen waar ik mijn energie en passie in kan stoppen. 2015 was geen topjaar, maar wel een jaar van groei en inzichten, van verlies en wijzer worden.

Ik durf niet te zeggen dat 2016 mijn jaar wordt – dat pakte op oudejaarsavond 2014 ook niet helemaal goed uit. Ik kan het alleen maar hopen.

x

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s