Over Jonge Jury, nieuwe wegen, Parijs en ziekenhuizen

Soms is schrijven een lastig beroep. Je zit achter je bureau, bedenkt personages en plots, ploetert jezelf door de woorden, dag in dag uit – maar er lijkt niets te gebeuren. Nauwelijks aanvragen door SSS, nergens een leuke recensie (want een recensie als ‘mwah, suf boek…’ – daar wordt niemands dag beter van). Je leest berichten over boekhandels die sluiten, over illegale downloads en nu weer de btw op boeken die naar 21 procent zal gaan. Ik haalde net niet de eerste vijf bij de Kinderjury, terwijl ik op enorm veel scholen was geweest en de kinderen – hoopte ik – enthousiast had gemaakt om te stemmen.

Dus soms droom je even over een ander soort carrière. Je mijmert over hoe het zou zijn gegaan als je toch gewoon als marketing manager zou zijn blijven werken. Negen tot vijf of zo, een vast inkomen, bonus, vakantiegeld, pensioen geregeld. Shit, ben ik de verkeerde weg opgelopen? images

Totdat – net als bij de butterfly theory – er opeens iets verandert en je terecht komt in een flow.

Ik zat al weken te zwoegen over I Love Me – de deadline naderde als een sneltrein en ik was bang dat ik deze trein net niet zou halen. Maar gelukkig, geheel conform de wetten van het treinstelsel, heeft de trein twee weken vertraging. En omdat ik opeens die ruimte kreeg, kon ik door aan het manuscript, en schreef net zolang tot het lichamelijk pijn deed en ik tevreden – twee weken voor dato – toch een punt achter het verhaal kon zetten. Nu alleen nog even doorlezen en dan komt het goed.

Ik kreeg opeens een paar aanvragen voor de Kinderboekenweek, die nog angstig leeg was. Nu blijkt ook dat SSS dat deel van de site nog niet op orde heeft, maar scholen en organisaties weten me toch te vinden. Wat fijn!

Onder mijn Huid kwam vorige week uit en ik schreef een blog:  Let’s talk about sex(ting)

Op dat blog kreeg ik opeens persoonlijke reacties van moeders die dochters hadden die slachtoffer van sexting waren geweest. Mooie, emotionele reacties, die me raakten. Ik kreeg de eerste reacties op het boek zelf (wat als manuscript al verspreid was onder een paar mensen) en die reacties zijn goed! En daar ben ik ongelooflijk blij mee, want het is een kwetsbaar verhaal. Een verhaal dat me ook een nieuwe weg op zal leiden, hoop ik: de weg van YA. Wat niet wil zeggen dat ik niet graag ook voor mijn huidige doelgroep blijf schrijven: in september komt Gezocht: Normale Ouders 4 uit en later dit jaar nog Help Me! voor 10-12 jarigen in het leesonderwijs.

Ook vorige week: een mail dat mijn boek I Love Liv 4: Geheimen/bekentenissen van een professionele puber tot een van de leestips bij de Jonge Jury was gekozen. Totaal onverwacht en ik stond er eigenlijk niet bij stil wat dit betekende. Immers – de campagne voor de kinderjury was net geweest en daar had ik nog een lichte kater van.

Er kwam een onverwacht telefoontje. Of ik na wilde denken over lidmaatschap van een serviceclub, waar ze juist nog zochten naar iemand in de creatieve sector. Er kwamen twee leden op bezoek en we hadden een gezellig gesprek. Dat ik lid zou kunnen worden van zo’n netwerk, had ik nooit bedacht. Ik mag er nog over nadenken, waar ik ook rustig de tijd voor ga nemen.

Ik kreeg de omslag van I Love Me te zien. I Love Me is eigenlijk gewoon I Love Liv, maar aangezien ik van uitgever ben veranderd omdat zowel mijn uitgeefster als redactrice dat ook deden en wij juist als team zo sterk zijn, besloot ik dat het ook tijd was voor een nieuw soort Liv. Dat wordt I love Me, en daar hoorde een nieuwe look bij. Een prachtige omslag, waarvan ik hoop dat de Livfans deze ook zullen omarmen, want Liv is nog steeds even lovable, klunzig en onzeker als altijd. En hopelijk ligt dat ook nog voor het eind in de winkel.

Schermafbeelding 2015-06-18 om 10.18.50Schermafbeelding 2015-06-18 om 10.25.11Onder mijn huid

Ik vertrok voor twee dagen naar Parijs. Mijn allerbeste vriendin uit mijn jeugd in Indonesië woont daar met haar gezin. We zien elkaar niet vaak, maar als we elkaar zien, vallen alle jaren weg. We begonnen met kletsen toen we elkaar omhelsden bij Gare Du Nord en hielden pas weer op toen we afscheid namen bij Gare Du Nord. Ondertussen, in Parijs, mocht het nieuws wereldkundig dat I Love Liv 4 bij de leestips Jongerenjury zat. En daar waar dat bij de Kinderjury redelijk ‘rimpelloos’ verloopt, stroomde mijn tijdlijn nu vol met berichten en felicitaties. In ieder Parijs cafeetje vroeg ik om de wificode en keek weer even verbaasd naar alle reacties. Oke, blijkbaar was het dus wel een soort van big deal, die longlist met leestips. We bestelden wijn, ik probeerde zo goed en kwaad als het ging aan mijn vriendin uit te leggen wat Jonge Jury was en we proostten maar weer eens. Op vriendschap, op boeken, op het leven, op de dag. En op gezondheid. Ik zou volgende week even een paar uurtjes naar het ziekenhuis gaan voor een onderzoek onder narcose, wat bij de controles van mijn chronische darmziekte hoort. Een onderzoek dat me eigenlijk slecht uitkwam, qua timing, maar wel bijzonder belangrijk (en vervelend is). Vanochtend kwam een telefoontje dat het onderzoek een maand wordt uitgesteld. En opeens zijn al mijn plannen voor volgende week weer haalbaar. Heerlijk!

Gotta love flow! 

Schermafbeelding 2015-02-02 om 17.08.01Schermafbeelding 2015-06-18 om 10.29.28

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s