Lieve leerkrachten van Nederland – de do’s & dont’s bij een auteursbezoek

images

Lieve leerkrachten van Nederland (en wellicht ook Vlaanderen),

De afgelopen weken mochten mijn collega-schrijvers en ik weer langskomen op jullie scholen. Of jullie kwamen naar de bieb. Wij stonden dan – in klas of aula of sportzaal of bieb – voor jullie en presenteerden onszelf en onze boeken. Wij schrijvers zijn nogal op onszelf, een uitvloeisel van ons ‘Remi’-achtige bestaan achter een beeldscherm. Maar een aantal keren per jaar schoppen wij onszelf onder de kont, kijken in de kledingkast of we nog leuke outfitjes hebben, we werken weken aan een leuk programma voor de schoolbezoeken en dan gaan we hopen dat jullie ons weten te vinden via de SSS of de boekhandel.

Wij hebben soms slapeloze nachten voordat we naar een school gaan, zeker als we met een nieuw programma komen. Is het wel leuk genoeg? Informatief? Gaat het niet teveel over feest maar vooral wel over boeken en is er na afloop minstens 1 kind enthousiast geworden om te gaan lezen in een  b o e k. Dat zijn dingen waar wij wakker van kunnen liggen.

Als wij dan bij jullie aankomen, soms na een aantal uren treinen en rijden (voor zo’n bezoek kunnen wij soms wel om vijf uur in de ochtend ons bed uitkomen), dan krijgen we graag een kopje thee of koffie. Gelukkig doen de meesten van jullie dat ook, maar het is niet altijd een vanzelfsprekendheid. Sommige van jullie gaan heerlijk aan geurig bakje koffie terwijl wij ons schor staan te presenteren aan de klas, meestal wel met een glaasje kraanwater ernaast.

Maar soms schort er nog wel eens wat aan zo’n bezoek. Dan weten de kinderen (en de leerkracht) eigenijk nauwelijks wie we zijn. Onze boeken zijn niet gelezen, er zijn geen vragen voorbereid. Soms, lieve leerkrachten, gaan jullie achter je bureau zitten terwijl wij voor de klas staan. Jullie spreken de klas streng toe “Wel opletten hoor wat …. wat eh… Nou, wat deze mevrouw te zeggen heeft!”. En dan gaan jullie facebooken. En mail checken. Angry Birds spelen en chatten met andere mensen die ergens op een kantoor zitten. Wij proberen een paar keer jullie kant uit te kijken, maar dat helpt niet. Jullie gaan soms ook gewoon al die schriftjes nakijken, achterin de klas of juist vooraan, waar alle kinderen het kunnen zien. Waar alle kinderen kunnen zien dat jullie totaal niet geïnteresseerd zijn in wat wij voor leuks presenteren voor de klas. Als de klas dan heel rumoerig wordt, gillen jullie zo nu en dan dat de klas vooral STIL MOET WEZEN EN AANDACHTIG MOET LUISTEREN! En dan gaan jullie weer verder, met sommetjes nakijken of met de facebookstatus bij werken (‘zojuist klas weer ferm toegesproken. Gotta love kids!’).

Sommige van jullie doen wel enthousiast mee. Zo enthousiast dat jullie bij de quiz alle vragen voor gaan roepen in de klas. Of als wij iets vertellen, daar een tegenverhaal op hebben naar de klas. Soms, een enkele keer, gaan jullie zo in ons verhaal op, dat jullie persoonlijk worden. Wanneer ik dan vertel over mijn zoon met diabetes, vragen jullie opeens of de diabetes direct na de inentingen gediagnoseerd werd, want jullie wisten namelijk dat inenten slecht is voor kinderen en vragen mij dan of ik me dat wel gerealiseerd heb. De kindertjes kijken ondertussen van jullie naar mij alsof het om een wimbledon wedstrijd gaat, terwijl ik schoorvoetend toegeef dat ik de kinderen heb laten inenten.

Lieve Leerkrachten van Nederland, als we dan klaar zijn, vinden we, in al onze bescheidenheid een klein applausje fijn. Het markeert het eind van het bezoek. Minder prettig is dat jullie zonder het eind van het bezoek te markeren, direct voor de klas gaan staan en zeggen ‘Pak je sommen maar we gaan naar bladzijde 10…’ terwijl wij daar met rode hoofden (Was het niet leuk?! Zeiden we iets verkeerds?!) onze spulletjes pakken en wegsluipen als een kat met onze staart tussen de pootjes.

Soms combineren jullie ons bezoek met luizencontrole. Nee, echt, heus! Dan worden er het hele uur lang kinderen uit de klas geplukt en dan worden die kindjes geluisd. En wij voelen ons er dan een beetje ingeluisd, zeg maar.

Soms zetten jullie een paar groepen samen. Dan staan wij voor 80 kinderen, en aangezien wij geen docentenopleiding hebben gedaan en niemand bij naam kennen, krijgen we die groep niet altijd stil. En dat is maar goed ook, want anders zouden we horen dat jullie dan met de leerkrachten bij elkaar gezellig zitten te keuvelen over het komende personeelsuitje.

Soms lunchen we op school. We begrijpen dat jullie het druk hebben en de pauze vooral willen gebruiken om even r u s t te hebben, maar wij zitten in een docentenkamer zonder iemand te kennen. Soms is een van jullie dan jarig en wordt er bij de koffie op taart getrakteerd. En soms zouden wij daar ook best een puntje van lusten maar gaat de doos aan ons voorbij. Dat is niet erg, dat is eigenlijk best fijn, anders komen we zomaar met 2 kilo extra uit de kinderboekenweek.

Soms zetten jullie opeens twee groepen bij elkaar terwijl we maar voor een groep geboekt zijn. Of jullie zetten ons voor jonkies neer, terwijl we bovenbouw verwachten. Soms zeggen jullie ‘Hee! We dachten dat Simon van der Geest zou komen! Dus hebben we zijn boeken gelezen!’ En soms zeggen jullie ‘Weet je wie echt leuk schrijft?!’ En dan noemen jullie een collega. Soms vragen jullie ons iets voor te lezen en als we dan trots een eigen boek pakken, zwaaien jullie met een ander boek van een collega en dan zeggen jullie ‘Maar we zijn hierin bezig, misschien is het leuker hier even een stukje uit voor te lezen.’ Maar dat willen we niet. We zijn trots op onze eigen boeken, hoe leuk de boeken van die schrijver/schrijfster/rat in een pak ook zijn. Soms, lieve leerkrachten, zijn we blij als we klaar zijn. Want soms zijn er hele enthousiaste kinderen in de klas en worden die door jullie op de gang gezet omdat ze ‘zo vervelend zijn!’. Maar wij zijn juist dol op enthousiaste kinderen.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Nee! Meestal, lieve leerkrachten van Nederland, krijgen we vleugeltjes. Als jullie in de klas een boek hebben gelezen van ons. Als de kinderen na afloop komen zeggen hoe leuk het was. Als jullie uitstralen dat leesonderwijs belangrijk is en jullie onze bijdrage – hoe klein ook – daarin waarderen. Als de kinderen niet naar huis willen maar willen blijven luisteren naar ons. Lieve leerkrachten van Nederland, zullen we afspreken dat we dat ene uurtje dat wij er zijn, gewoon een feestje bouwen met elkaar? We zijn namelijk dol op jullie (erewoord) en op jullie kinderen en we zijn altijd blij dat we mogen komen! Dan beloven wij een heerlijk bezoek aan de klas. Daar doen we het voor: dat kinderen willen verdrinken in onze boeken. Zodat jullie, wanneer wij weg zijn en ze allemaal stil in een boek zitten, rustig kunnen facebooken. Of schriftjes bijwerken.
Graag tot volgend jaar!
x Dikke zoen van ons, de schrijvers.

Nawoord: het lijkt nu misschien alsof bezoeken vooral kommer en kwel zijn. Dat is zeker niet het geval! Hierboven staan de excessen, die zitten er nu eenmaal ook tussen. Verreweg de meeste bezoeken zijn een feestje!

3 thoughts on “Lieve leerkrachten van Nederland – de do’s & dont’s bij een auteursbezoek

  1. Haha, herkenbaar. Gelukkig zijn het uitzonderingen. Afgelopen Kinderboekenweek kwam ik in een klas waar de leerkracht duidelijk vergeten was dat ik kwam. Dat was nogal gênant. Verder is het 9 van de 10 keer inderdaad gewoon heel erg leuk.

  2. Nee, niet herkenbaar! Kan het me wel voorstellen. Kom bij mij in de groep voorlezen! De koffie staat altijd klaar!

  3. De meeste scholen ontvangen je enthousiast, maar ooit kwam ik op een school waar men alleen wist dat er ‘een schrijver’ kwam. Daar had ik in de vroege ochtend dan anderhalf uur voor in de auto gezeten, haha.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s