Mijn haat-liefde verhouding tot sociale media

Laat ik vooropstellen dat ik DOL ben op sociale media. Als schrijfster zit ik de hele dag achter een bureautje met uitzicht op een muur en mijn pc- en dan is het heerlijk om op Facebook te zien wat anderen bezighoudt. Het is mijn uitzicht op de kantoortuin, op de koffiehoek. Facebook stelt me in staat te zien wat mijn vrienden over de hele wereld bezighoudt. Ik zie de kinderen van mijn vriendinnen die op een ander werelddeel wonen, opgroeien. Ik mag meekijken naar de geweldige reizen die vriendin A maakt met haar echtgenoot, ik volg de worsteling van S in zijn strijd tegen een vreselijke ziekte, ik zie C opkrabbelen nadat ze verlaten is door haar man. Ik becommentarieer, like en deel. Heerlijk. Ik HOU van mijn virtuele kantoortuin.

Maar nog meer hou ik van echt contact. Als mijn pubers thuiskomen, wil ik horen wat ze op school of studie hebben gedaan. Alleen is het eerste wat ze doen, online gaan. Ze gaan in de snapchat verder met het gesprek dat ze op school of op de fietst voerden met vrienden. Er worden gekke bekken getrokken en foto’s gemaakt want dat is hoe snapchat werkt. Ze zijn moe en willen even ‘unwinden’. Prima. Ik laat ze. Er worden filmpjes gekeken op youtube of facebook. Gameplay is populair: kijken hoe een ander gamed en daar commentaar bij levert. Goed voor urenlang mindless zombieachtig kijkgedrag. Ik roep dat er een limiet aan zit. Twee uur per dag ‘schermtijd’ buiten huiswerk om. Daar houdt niemand zich aan. Wifi eruit trekken heeft geen zin, dan switchen ze gewoon over op de wifi van de buren.

Vanaf het moment dat ze wakker zijn, gaan ze online. De hele dag door hoor je hier in huis het geluid van irritante 9GAG filmpjes of gameplays. Vanuit de badkamer schalt het door het huis heen. De mobiel is hun muziek, hun levenslijn met de buitenwereld, hun entertainmentcenter geworden (ze kijken nooit meer tv, behalve als er voetbalwedstrijden zijn). Ze maken er huiswerk op en mee, bespreken al hun problemen via de chat. Ze hebben niet meer de leeftijd dat je ze als ouders van alles kunt verbieden. Er komen geen mobieltjes mee aan tafel, en ik hoop altijd dat hij niet meer naar de slaapkamer gaat maar die strijd heb ik helaas verloren. Een 19 jarige laat zich dat niet meer vertellen.

Als mijn partner thuiskomt, gaat hij ook op de bank met zijn mobiel. Die mobiel blijft de hele avond wel binnen handbereik. Voetbaluitslagen checken, artikelen lezen, facebook checken, chatten met mensen, afspraken maken, netwerken. Hij heeft daar overdag weinig tijd voor, dus ik gun hem die tijd ook. En zelf zit ik ‘s avonds ook geregeld achter mijn mobiel, omdat iedereen naar een schermpje zit te turen, lacht om een grap die iemand in whatsapp maakt, of een filmpje. Ik wil liever met elkaar lachen, met elkaar praten, met elkaar naar muziek luisteren, maar je houdt de verandering (nee, ik noem het geen vooruitgang, maar gewoon verandering) niet tegen. En er zijn natuurlijk allerlei goedbedoelde adviezen die ik op kan volgen of proberen: een avond in de week geen internet; na 20 uur geen mobieltjes meer – maar dat haalt niets uit. Er is altijd een bericht dat toch verzonden moet worden, een artikeltje dat nog gelezen moet worden.

Afgelopen week bij het concert van Pharrell Williams in het Sportpaleis in Antwerpen: 18.000 mensen. Overal lichtten mobieltjes op. Voor me zaten twee vriendinnen. Ze kletsen niet met elkaar maar eindeloos op snapchat. Het mobieltje ging soms in een tas, om er nog geen minuut later weer uit te komen. Facebook werd continu gecheckt. Naast me, achter me – overal hetzelfde. Mijn mobiel zat, bij gebrek aan een buitenlandbundel, gewoon in mijn tas, waar hij niet meer uitkwam.

Alleen maar kommer en kwel? Nee, want ze laten me ook leuke filmpjes zien, ontroerende dingen die ik anders nooit zou zien. Ik luister naar muziek die ze me voorschotelen en die ik anders niet zou horen. Ze whatsappen soms iets liefs (en ik weet dat er mensen zijn die dat belachelijk vinden, maar ik niet: ik vind het lief om een whatsapp vol hartjes te krijgen). Het levert ook gespreksstof op.
Maar wat kan ik soms intens verlangen naar de tijd dat sociale media nog niet bestonden. Toen bellen nog gewoon met een vast toestel moest. Toen contact gewoon nog 1 op 1 was. Was het nog niet zo lang geleden een luxe, een teken van welvaart, als je een smartphone had, tegenwoordig is echt contact een luxe geworden, die weinig mensen zich lijken te permitteren. Wil ik dan offline leven? Nee. Helemaal niet. Zoals ik al zei – ik hou van sociale media. Ik heb het antwoord ook niet, ik heb alleen maar de vraag: hoe breng je balans in een gezin waar de smartphone een extra, graag gezien gezinslid is geworden?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s