celebrate life.

Jakarta. Als ik uit het raam kijk, zie ik dikke rijen verkeer. Het wordt een historische dag, want er komt een nieuwe president. Om 4 uur vanmiddag weet het land wie de nieuwe president wordt. 

Maar daar gaat dit niet over. Eigenlijk zou ik helemaal niet moeten schrijven, ik ben immers op vakantie. Alleen kan ik niet anders, schrijven is verwerken. 

 

Gisteren zaten we in het vliegtuig  van Singapore naar Jakarta. ALs kind een route die ik zo  vaak vloog. Ik had als kind al een routine: als eerste de veiligheidsmaatregelen lezen. De plaatjes van de serene mensen die glimlachend in brace-positie gaan zitten, die waardig een gele glijbaan nemen om uit vliegtuig te komen, die in alle rust een reddingsvest aandoen. Een mantra voor het vliegen: als ik die las, kwam alles goed. Want vliegen was ‘magic’. 

Gisteren pakte ik weer de safety instructions. Zouden de mensen uit MH17 dat ook hebben gedaan? Gekeken naar de plaatjes, omdat het goed zou komen. Vorige week deed ik dat ook. We vlogen van Frankfurt naar Singapore. We maakten eerst nog een selfie vanaf het vliegveld. Ready for take-off! Het was 6 juli. Mijn oudste wees tijdens de vlucht naar het schermpje van het entertainmentcenter voor ons. Hij volgde de vlucht. ‘Wat is dit eigenlijk? Welk land?’ Ik keek mee. Geen idee. ‘Rusland of zo,’ zei ik. Daarna keken we weer film.

Deden zij dat ook? Ik krijg die beelden niet uit mijn hoofd. We probeerden wat te slapen, maar zitten op een economyklasstoel en slaap gaan niet zo goed samen. Nu en dan moesten we de riemen aan vanwege wat turbulentie en dan verhoogde mijn hartslag. Geen held in vliegen. We vlogen over Kuala Lumpur en landden in Singapore. Waarom weet ik niet, maar ik moest huilen terwijl we landden. Thuis. Een soort van. Na 22 jaar weer in Azie. Het was 17 uur. 

De volgende ochtend – na een doorwaakte nacht vanwege jetlag – werd ik wakker en pakte mijn mobiel. Grijnzend constateerde ik dat ik blijkbaar gemist werd  op facebook. Heel veel berichtjes en ik was meerdere malen getagged. Ik opende slaperig een berichtje. En toen nog 1. en nog 1. Mensen hadden het over ons in  de derde persoon. En anderen reageerden. Ik begreep het niet. Het ging over Malaysian Airways. Maar die ramp was toch een paar maanden geleden, dat verdwenen vliegtuig? Wat was er aan de hand?

En toen begreep ik het. 

Ik kan al dagenlang het beeld niet van mijn netvlies krijgen. Keken ze naar hun entertainmentcenter? Zei iemand ‘mama, waar zijn we eigenlijk?’ Probeerden ze te slapen? En wat gebeurt er, als je tien kilometer naar beneden valt? Ik kan er niet bij.  Ik huil en ondertussen stel ik mensen gerust. Nee, wij zaten daar niet in. 

Mijn dochter komt lijkbleek binnen. ‘Allard zat op die vlucht…’ Een klasgenoot. Een gezin met dezelfde vakantieplannen als wij. Azie. Een jongen wiens naam ik ken, omdat hij met haar meedeed aan haar sportbenefietevenement. ‘Zijn paspoort werd op tv getoond.’ 

De lichamen die door de lucht zweven, vallend, krijgen gezichten. 

Vorige week overleed aan oude klasgenoot van haar en de afscheidsdienst was zwaar geweest voor iedereen. En nu komt dit er boven op. Ze breekt. Gierende uithalen. Het is teveel. 

 

Maar het is ook teveel. De beelden zijn teveel. De mannen met pluche knuffels. De posts over kinderboeken die gevonden worden. Mensen zetten het op facebook. Ik kan er niet naar kijken zonder dat ik steeds dichtgesnoerd wordt. Ik denk aan al die mensen, op weg naar hun vakantie of hun huis. Dit verdriet gaat nog lang duren. Ik droom over afgrijselijke afgronden waar afwisselend al mijn gezinsleden voor staan, kilometers hoog, starend naar de grond. Ik schiet vol, zomaar opeens, in een taxi, bij een muziekshow, in een restaurant. Een stuwend verdriet dat er nog uit moet komen, om al die mensen, onbekend en bekend.  En ik zeg tegen mijn kinderen dat we toch gaan genieten van deze reis. Omdat we het verplicht zijn aan iedereen die dat ook wilden. Celebrate life. Want vliegen is niet magisch. Het leven wel. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

One thought on “celebrate life.

  1. ….mooi en herkenbaar verhaal. Ik lees ook de verhalen van nabestaanden over hun overleden geliefden. Mooie mensen.
    Verhalen die bewaard moeten blijven om het goede te laten bestaan en groeien.
    Vaak denk ik aan het boek van Mitgutsch ‘het land van de geslagen kinderen’ om me te herinneren dat de daders, de ‘ ideaten’ van Wim Daniëls, nog ergens net zo mooi zijn of zeker waren.
    Wat moet je anders in een wereld waarin je zelf uit onmacht en verdriet geen dader wilt worden, maar snikken, huilen en verder bouwen aan wat goed is.
    Bedankt voor jouw bouwstenen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s