‘Joh, word je toch gewoon tuinman!’ Over omdenken en verdienmodellen voor schrijvers die niet van illegaliteit kunnen leven.

 

Afbeelding

 

Het blog van vorige week, over het lezen van duizend boeken via een gratis usb’tje, bracht veel teweeg. Vele discussies, vele suggesties, op- en aanmerkingen. Het werd duizenden keren gelezen en daarmee, was mijn doel ruim overtroffen:  het bewustmaken van mensen dat dit niet kan. Dat de mentaliteit van het eigenlijk prima vinden dat je het werk van andere jezelf onbetaald toe-eigent, niet oké is.

 

Het leuke aan de reacties, was ook de veelvoud aan suggesties hoe wij als auteurs dan wel geld konden verdienen. Niet alleen op sociale media, maar ook IRL, hadden mensen  opeens allerlei suggesties. Ik heb er eens wat verzameld, die het verder onderzoeken al dan niet de moeite waard zijn.

* een van de suggesties was om vooral veel free publicity te genereren met bijvoorbeeld een eigen e-zine gericht op fans. Dat is een leuk idee, ware het niet dat het lastig is je doelgroep (in dit geval jeugd) goed te benaderen. Daar zijn ook allerlei regels voor, juist om kinderen te beschermen tegen teveel commercie. Maar het idee is zeker leuk: een e-zine dat eenmaal per kwartaal of halfjaar uitkomt.

* de eerste 20-30 % van je boek gratis laten lezen (in dit geval hebben we het uiteraard over het e-book). Verder lezen kan alleen als er betaald wordt en dat bedrag mag dan blijkbaar niet te hoog zijn. Dit was een idee dat ikzelf kreeg en peilde op sociale media. Uit de reacties bleek dat zoiets zou kunnen werken. Na die 20-30 % zit je toch wel in het verhaal en wil je waarschijnlijk ook verder lezen, maar de prijs voor een e-book zoals deze nu in Nederland is, wordt als te hoog gezien.

* veel gehoord: ga gewoon alles zelf uitgeven op iBooks of andere platforms. Nadeel: als je naamsbekendheid nog te wensen over laat, is het lastig aandacht op je werk te vestigen in de hoop dat mensen het via je site of e-stores gaan kopen. Dan verzuip je tussen alle andere titels die op dezelfde basis van hoop en daadkracht, de wereld in zijn geslingerd. Toch is zelf uitgeven een optie. Zo wil ik een boek over hoe het als ouder is om een kind op te voeden dat diabetes heeft, in het Engels gaan schrijven en dat via een platform als iBooks of mijn eigen site, gaan uitbrengen. Maar al mijn boeken zo uitgeven, is geen optie. Ik denk dus dat een combinatie goed kan werken. En ik denk dat je – wanneer je zelf uit wilt geven – een niche moet vinden en juist niet voor de massa moet willen schrijven – want dat doet iedereen. Voor mij is dat een boek voor ouders wereldwijd, in het Engels, over diabetes bij je kind.

 

* crowdfunding – ook een term die viel in de reacties. Niet zozeer op voorhand, maar een boek rechtstreeks downloaden via de site van de schrijver en daar dan zelf een bedrag voor mogen betalen. Lastig, want er waren ook juist mensen die zeiden dat ze, zodra ze zelf het bedrag mogen bepalen, waarschijnlijk niet zouden betalen. Er zijn natuurlijk in het verleden innovatieve platforms geweest voor crowdfunding van boeken, zoals TenPages.com – maar wie werd daar eigenlijk beter van? Niet de auteur in ieder geval.

Ik heb zelf een aantal weken geleden ‘Adopt a sentence’ in het leven geroepen. De Volkskrant besteedde er tweemaal aandacht aan in de zaterdageditie. En toch werkte het niet: het doel was om via het financieel te laten adopteren van een zin voor 1 euro, een bedrag bij elkaar te krijgen waarmee ik,  zonder me zorgen over inkomsten, kon werken aan een thriller. Tijd is geld, en ik wilde graag die tijd bij elkaar zien te krijgen. De stand van zaken is helaas dat ik misschien net een eerste paragraaf bij elkaar gecrowdfund heb, terwijl iedereen het wel een goed plan vond. Misschien heeft crowdfunding ook wel zijn langste tijd gehad. Er worden teveel projecten aangeboden. Koop een steen voor een monument, financier een stuk windmolen, betaal mee aan de nieuwe oven van de bakker, koop een aandeel in een film.

 

* advertenties genereren en deze onderaan de pagina’s van je e-book plaatsen. Komen we bij kinderboeken helaas wel weer op het punt dat daar nogal wat regels aan vast zitten. Onderaan je pagina plaatsen ‘Psst! Heb je al dorst? Drink Coca Cola!’ – dat mag vast niet. En terecht. Maar als het om volwassenen gaat: gratis e-books kun je steeds laten onderbreken door reclames en de betaalde versie is reclamevrij. De gratis boeken vernietigen zichzelf na een poosje. En de advertenties moeten te maken hebben met het boek en het verhaal (ik vraag me af hoe dat er bij de gratis versie van Fifty Shades Of Grey uit zou zien…). Zeker een interessante optie.

* wat ik zelf als meerwaarde zie voor e-books: als ik puberboeken schrijf, komt er vaak iets met muziek in voor. Het zou geweldig zijn als er een zin is als ‘We dansten op een nummer van Hardwell‘ er dan een linkje in zit waarmee je direct een nummer van Hardwell zou horen. Juridisch is dat nog wel een dingetje met haken en ogen. Maar het zou geweldig zijn! Een scene over surfen in Bali? En hup: een filmpje over surfdudes en -girls bij Ulu Watuh. Een personage bakt brownies en daar verschijnt de link naar hoe je lekkere tripple fudge chocolatebrownies kunt maken.

 

* een opmerkelijk advies aan mij persoonlijk was: ga tuinieren, daar wordt je vast een gelukkiger en minder zuur mens van. Dat was onder pseudoniem gedaan, en ik heb er vreselijk om moeten lachen, want ik ben vooral een vrolijk iemand, allerminst zuur en ik heb geen groene vingers. Maar hoe grappig ook: het is veelgehoord dat mensen je adviseren dan maar iets anders te gaan doen. of iets anders erbij te gaan doen. Als auteur doe ik er overigens al van alles bij: schoolbezoeken, lezingen aan ouders, ik schrijf soms teksten voor bedrijven. Dat moet, wat van wat je aan royalties verdient, zeker voor kinderboeken, is zo bedroevend weinig dat je daar niets mee kunt. Als mensen horen wat ik met keihard werken aan royalties verdien, schrikken ze enorm. ‘Dan is het eigenlijk meer een hobby dus, dat schrijven van je….’ Maar nee, dat is het frustrerende, het is geen hobby, het is wat ik doe, waar ik tien jaar tijd en liefde en energie in geïnvesteerd heb. En waar degene met de lange adem uiteindelijk ook echt wel boven komt drijven, dat geloof heb ik zeker. En als dat allemaal toch niet zo blijkt te zijn, dan ga ik eens kijken naar een e-cursus tuinieren.

* meerdere mensen gaven aan het verdienmodel van schrijvers een probleem te vinden: en juist omdat de schrijver zo weinig voor zijn eigen werk krijgt, downloaden ze illegaal, omdat ze het onverteerbaar vinden dat de schrijver het minst aan zijn boek verdient. Dat argument begrijp ik op zich, maar tegelijkertijd ontneem je zo de schrijver het beetje dat er nog rest. Lastig dus. Het verdienmodel dateert wel uit een tijd dat de wereld nog wat overzichtelijker was dan ze nu is. Iemand deed deze suggestie: het fysieke boek breng je bij een uitgever uit, maar de rechten voor het e-book blijven bij de schrijver.

* nog een optie: als groepje schrijvers, een eigen uitgeverij beginnen, waardoor je de inkomsten anders kunt verdelen. De overige mensen die je nodig hebt, huur je als zzp’ers in.

* premium content bieden: iets extra’s dat niet bij de illegaal te downloaden boeken zit. Interessant in dit opzicht is wat RTL nu doet met de serie ‘Divorce’. Je kunt een aflevering op tv kijken. Wil je de volgende aflevering ook alvast zien? Dan betaal je daarvoor en kun je hem een week voor hij op tv is, bekijken via een streamdienst.

 

 

Er zullen ongetwijfeld nog meer fantastische ideeën zijn, dus roep gerust. Want juist het crowdsourcen van dit soort ideeën, zorgt voor beweging. Dan ga ik intussen eens mijn rozen snoeien.

 

 

 

One thought on “‘Joh, word je toch gewoon tuinman!’ Over omdenken en verdienmodellen voor schrijvers die niet van illegaliteit kunnen leven.

  1. Gelukkig is er iets tussen een klassieke uitgever en alles zelf doen in. Mijn uitgever (uitgeverij droomvallei) werkt met een ‘partnerschap in publishing’.

    Zelf een boek verkopen via je eigen website kan ook lucratief zijn, mits je verstand hebt van SEO en je zorgt dat je goed zichtbaar bent in de social media. Van mijn boek, ‘Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij’ heb ik ongeveer de helft via het Centraal Boekhuis verkocht en de andere helft vanuit huis. Dat scheelt in elk geval de boekhandelkosten. 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s