The lunchbox – een film om honger van te krijgen

 

Afbeelding

In Mumbai (voorheen Bombay) kent men het fascinerende fenomeen Dabbawalas – letterlijk hij die de doos draagt. Het zijn voedselbezorgers die in de miljoenenstad, lunches rondbrengen naar kantoren en bedrijven. Het systeem is ooit bedacht toen de Britten India bezette. Zij hielden niet van het lokale eten (hoe bestaat het!?! De Indiase keuken is geweldig, geraffineerd en divers. Maar dat terzijde.) en bedachten een systeem om hun eigen… westerse lunches bezorgd te krijgen. Dabbawalas zijn vaak analfabete mannen en toch is het een secuur beroep. Iedere dag worden op deze wijze tussen de 175.000 en 200.0000 lunches bezorgd in Mumbai, door zo’n 5.000 dabbawalas. Het systeem is uitvoerig bestudeerd en gebleken is dat Dabbawalas minder dan 1 fout op 6 miljoen geleverde lunches maken, een feit dat ook nog aangehaald wordt in de film zelf.

En juist om toch zo’n fout, draait de film The Lunchbox. India is allang niet meer het land van alleen maar Bollywood producties, die ik als kind in Indonesie overigens heerlijk vond om naar te kijken. Maar The Lunchbox is een realistischer drama, gemaakt door de regisseur Kashyap. Het is een ingetogen drama over twee eenzame mensen: de jonge Ila, een vrouw die hunkert naar de aandacht van haar eigen man en Saajan, een verbitterde weduwnaar, die op het punt staat met pensioen te gaan. Ila verzorgt iedere dag een lunch voor haar man, die door een dabbawala wordt opgehaald en afgeleverd op het kantoor, op het bureau van haar echtgenoot. Althans, dat is de bedoeling. De lunchbox komt echter steeds terecht op het bureau van Saajan, wiens leven uit niet veel meer dan werken lijkt te bestaan. Hij kent weinig vreugde sinds zijn vrouw is overleden. Ila heeft juist besloten dat zij de liefde van haar man gaat terugwinnen door bijzondere gerechten in de lunchbox te stoppen, die ze met veel toewijding bereid. Ze is dan verheugd dat hij steeds alles opeet, en de bakjes laat in de middag schoon teruggebracht worden door de dabbawala. Haar echtgenoot laat ‘s avonds bij thuiskomst echter weinig merken, haar in verwarring achterlatend. Op een dag vindt ze een briefje in de lunchbox van Saajan. Zo ontstaat er een correspondentie tussen beiden. Ila bereidt alle maaltijden met veel liefde en verheugt zich iedere dag weer op een reactie van Saajan, die op lijkt te bloeien door haar lunches en briefjes.
Heel veel meer gebeurt er ook niet in het verhaal, waar de vraag blijft hangen of ze elkaar uiteindelijk ook echt zullen treffen. Het verhaal is zeer de moeite waard, alleen om de prachtige, hectische beelden van Mumbai en het inkijkje in de Indiase samenleving. Los daarvan: het water loopt je in de mond bij het zien van alle heerlijke gerechten die Ila voor Saajan maakt. Alleen gaan kijken met volle maag dus. En laat de Indiase filmindustrie maar heel veel films uitbrengen in Europa, ik verheug me daar nu al op!

http://www.youtube.com/watch?v=Qdn6nVJHyfM

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s